Felix, qui Pharias proscindit vomere terras: nubila non sperat tenebris condentia caelum nec graviter flantes pluviali frigore Cauros invocat aut arcum variata luce rubentem. Aegyptus sine nube ferax imbresque serenos sola tenet; secura poli, non indiga venti gaudet aquis, quas ipsa vehit, Niloque redundat: qui rapido tractu mediis elatus ab Austris, flammiferae patiens zonae cancrique calentis, fluctibus ignotis nostrum procurrit in orbem secreto de fonte cadens, qui semper inani quaerendus ratione latet, nec contigit ulli hoc vidisse caput: fertur sine teste creatus flumina profundens alieni conscia caeli. inde vago lapsu Libyam dispersus in omnem Aethiopum per mille ruit nigrantia regna et loca continuo solis damnata vapore inrorat populisque salus sitientibus errat per Meroen Blemyasque feros atramque Syenem. hunc bibit infrenis Garamas domitorque ferarum Gyrraeus, qui vasta colit sub rupibus antra, qui ramos ebeni, dentes qui vellit eburnos, et gens compositis crinem velata sagittis. Nee vero similes causas crescentibus undis aut tempus meruit, glacie non ille soluta nec circumfuso scopulis exuberat imbre. nam cum tristis hiems alias produxerit undas, tunc Nilum retinent ripae; cum languida cessant flumina, tunc Nilus mutato iure tumescit. quippe quod ex omni fluvio spoliaverit aestas, hoc Nilo natura refert, totumque per orbem collectae partes unum revocantur in amnem; quoque die Titana canis flagrantior armat et rapit umores madidos venasque calore compescit radiisque potentibus aestuat axis, Nilo bruma venit, contraria tempora mundo: defectis solitum referens cultoribus aequor effluit Aegaeo stagnantior, acrior alto Ionio seseque patentibus explicat arvis: fluctuat omnis ager; remis sonuere novales; saepius, aestivo iaceat cum forte sopore, cernit cum stabulis armeta natantia pastor.