Iam nocte Titan dubius expulsa redit et nube maestus squalida exoritur iubar, lumenque flamma triste luctifica gerens prospiciet avida peste solatas domos, stragemque quam nox fecit ostendet dies. Quisquamne regno gaudet? O fallax bonum, quantum malorum fronte quam blanda tegis! ut alta ventos semper excipiunt iuga rupemque saxis vasta dirimentem freta quamvis quieti verberat fluctus maris, imperia sic excelsa Fortunae obiacent. quam bene parentis sceptra Polybi fugerant! curis solutus exul, intrepidus, vagans (caelum deosque testor) in regnum incidi: infanda timeo: ne mea genitor manu perimatur; hoc me Delphicae laurus monent, aliudque nobis maius indicunt scelus. est maius aliquod patre mactato nefas? pro misera pietas (eloqui fatum pudet», thalamos parentis Phoebus et diros toros gnato minatur impia incestos face; hic me paternis expulit regnis timor. non ego penates profugus excessi meos: parum ipse fidens mihimet in tuto tua, natura, posui iura. cum magna horreas, quod posse fieri non putes metuas tamen: cuncta expavesco meque non credo mihi. Iam iam aliquid in nos fata moliri parant, nam quid rear quod ista Cadmeae lues infesta genti strage tam late edita mihi parcit uni? cui reservamur malo? inter ruinas urbis et semper novis deflenda lacrimis funera ac populi struem incolumis asto— scilicet Phoebi reus. sperare poteras sceleribus tantis dari regnum salubre? fecimus caelum nocens. Non aura gelido lenis afflatu fovet anhela flammis corda, non Zephyri leves spirant, sed ignes auget aestiferi canis Titan, leonis terga Nemeaei premens. deseruit amnes umor atque herbas color aretque Dirce, tenuis Ismenos fluit et tinguit inopi nuda vix unda vada. obscura caelo labitur Phoebi soror, tristisque mundus nubilo pallet die. nullum serenis noctibus sidus micat, sed gravis et ater incubat terris vapor: obtexit arces caelitum ac summas domos inferna facies, denegat fructum Ceres adulta, et altis flava cum spicis tremat, arente culmo sterilis emoritur seges, nec ulla pars immunis exitio vacat, sed omnis aetas pariter et sexus ruit, iuvenesque senibus iungit et gnatis patres funesta pestis, una fax thalamos cremat fletuque acerbo funera et questu carent, quin ipsa tanti pervicax clades mali siccavit oculos, quodque in extremis solet periere lacrimae: portat hunc aeger parens supremum ad ignem, mater hunc amens gerit properatque ut alium repetat in eundem rogum, quin luctu in ipso luctus exoritur novus novaeque circa funus exsequiae cadunt, tum propria flammis corpora alienis cremant; diripitur ignis: nullus est miseris pudor. non ossa tumuli sancta discreti tegunt: arsisse satis est— pars quota in cineres abit? dest terra tumulis, iam rogos silvae negant, non vota, non ars ulla correptos levant: cadunt medentes, morbus auxilium trahit. Adfusus aris supplices tendo manus matura poscens fata, praecurram ut prior patriam ruentem neve post omnis cadam fiamque regni funus extremum mei. o saeva nimium numina, o fatum grave! negatur uni nempe in hoc populo mihi mors tam parata? sperne letali manu contacta regna, linque lacrimas, funera, tabifica caeli vitia quae tecum invehis infaustus hospes, profuge iamdudum ocius — vel ad parentes. Quid iuvat, coniunx, mala gravare questu? regium hoc ipsum reor: adversa capere, quoque sit dubius magis status et cadentis imperi moles labet, hoc stare certo pressius fortem gradu; haud est virile terga Fortunae dare. Abest pavoris crimen ac probrum procul, virtusque nostra nescit ignavos metus: si tela contra stricta, si vis horrida Mavortis in me rueret— adversus feros audax Gigantas obvias ferrem manus. nec Sphinga caecis verba nectentem modis fugi: cruentos vatis infandae tuli rictus et albens ossibus sparsis solum; cumque e superna rupe iam praedae imminens aptaret alas verbera et caudae movens saevi leonis more conciperet minas, carmen poposci: sonuit horrendum insuper, crepuere malae, saxaque impatiens morae revulsit ungui viscera expectans mea; nodosa sortis verba et implexos dolos ac triste carmen alitis solvi ferae. Quid sera mortis vota nunc demens facis? licuit perire, laudis hoc pretium tibi sceptrum et peremptae Sphingis haec merces datur. Ille, ille dirus callidi monstri cinis in nos rebellat, illa nunc Thebas lues perempta perdit, una iam superest salus, si quam salutis Phoebus ostendit viam. Occidis, Cadmi generosa proles, urbe cum tota; viduas colonis respicis terras, miseranda Thebe. carpitur leto tuus ille, Bacche, miles, extremos comes usque ad Indos, ausus Eois equitare campis figere et mundo tua signa primo: cinnami silvis Arabas beatos vidit et versos equites, sagittis' terga fallacis metuenda Parthi; litus intravit pelagi rubentis: promit hinc ortus aperitque lucem Phoebus et flamma propiore nudos inficit Indos. Stirpis invictae genus interimus, labimur saevo rapiente fato; ducitur semper nova pompa Morti: longus ad manes properatur ordo agminis maesti, seriesque tristis haeret et turbae tumulos petenti non satis septem patuere portae. stat gravis strages premiturque iuncto funere funus. Colla facturus steterat sacerdos: dum manus certum parat alta vulnus, aureo taurus rutilante cornu labitur segnis; patuit sub ictu ponderis vasti resoluta cervix: nec cruor ferrum maculavit: alta turpis est plaga sanies profusa. segnior cursu sonipes in ipso concidit gyro dominumque prono prodidit armo. Prima vis tardas tetigit bidentes: laniger pingues male carpsit herbas; taurus armento pereunte marcet: deficit pastor grege deminuto tabidos inter moriens iuvencos. incubant agris pecudes relictae; non lupos cervi metuunt rapaces, cessat irati fremitus leonis, nulla villosis feritas in ursis; perdidit pestem latebrosa serpens: aret et sicco moritur veneno. Non silva sua decorata coma fundit opacas montibus umbras, non rura virent ubere glebae, non plena suo vitis Baccho bracchia curvat: omnia nostrum sensere malum. Rupere Erebi claustra profundi turba sororum face Tartarea Phlegethonque suam mutat ripam: miscuit undis Styga Sidoniis. Mors atra avidos oris hiatus pandit et omnis explicat alas; quique capaci turbida cumba flumina servat durus senio navita crudo vix assiduo bracchia conto lassata refert, fessus turbam vectare novam. quin Taenarii vincula ferri rupisse canem fama et nostris errare locis, mugisse solum, vaga per lucos simulacra virum maiora viris, bis Cadmeum nive discussa tremuisse nemus, bis turbatam sanguine Dircen, nocte silenti Amphionios ululasse canes. O dira novi facies leti, gravior leto: piger ignavos alligat artus languor, et aegro rubor in vultu, maculaeque cutem sparsere leves; tum vapor ipsam corporis arcem flammeus urit multoque genas sanguine tendit, oculique rigent, resonant aures stilla tque niger naris aduncae cruor et venas rumpit hiantes; intima creber viscera quassat gemitus stridens, et sacer ignis pascitur artus iamque amplexu frigida presso saxa fatigant; quos liberior domus elato custode sinit, petits fontes aliturque sitis latice ingesto. prostrata iacet turba per aras oratque mori: solum hoc faciles tribuere dei; delubra petunt haut ut voto numina placent, sed iuvat ipsos satiare deos. Quisnam ille propero regiam gressu petit? adestne clarus anguine ac factis Creo an aeger animus falsa pro veris videt? Adest petitus omnibus votis Creo. Horrore quatior, fata quo vergant timens, trepidumque gemino pectus affectu labat: ubi laeta duris mixta in ambiguo iacent, incertus animus scire cum cupiat timet. Germane nostrae coniugis, fessis opem si quam reportas, voce properata edoce. Responsa dubia sorte perplexa iacent. Dubiam salutem qui dat adflictis negat. Ambage flexa Delphico mos est deo arcana tegere. Fare, sit dubium licet: ambigua soli noscere Oedipodae datur. Caedem expiari regiam exilio deus, et interemptum Laium ulcisci iubet: non ante caelo lucidus curret dies haustusque tutos aetheris puri dabit. Et quis peremptor induti regis fuit? quem memoret ede Phoebus, ut poenas luat. Sit precor dixisse tutum visu et auditu horrida; torpor insedit per artus, frigidus sanguis coit. ut sacrata templa Phoebi supplici intravi pede et pias numen precatus rite summisi manus, gemina Parnasi nivalis arx trucem fremitum dedit; imminens Phoebea laurus tremuit et movit comam ac repente sancta fontis lympha Castalii stetit, incipit Letoa vates spargere horrentes comas et pati commota Phoebum; contigit nondum specum, emicat vasto fragore maior humano sonus: mitia Cadmeis remeabunt sidera Thebis, si profugus Dircen Ismenida liqueris hospes regis caede nocens, Phoebo iam notus et infans. nec tibi longa manent sceleratae gaudia caedis: tecum bella geres, natis quoque bella relinquens turpia, maternos iterum revolutus in ortus. Quod facere monitu caelitum iussus paro, functi cineribus regis hoc decuit dari, ne sancta quisquam sceptra violaret dolo. regi tuenda maxime regum est salus: curat peremptum nemo quem incolumem timet. Curam perempti maior excussit timor. Pium prohibuit ullus officium metus? Sphinx et nefandi carminis tristes minae. Nunc expietur numinum imperio scelus. Quisquis deorum regna placatus vides: tu, tu penes quem iura praecipitis poli tuque, o sereni maximum mundi decus, bis sena cursu signa qui vario legis, qui tarda celeri saecula evolvis rota, sororque fratri semper occurrens tuo, noctivaga Phoebe, quique ventorum potens aequor per altum caerulos currus agis, et qui carentis luce disponis domos, adeste: cuius Laius dextra occidit, hunc non quieta tecta, non fidi lares, non hospitalis exulem tellus ferat; thalamis pudendis doleat et prole impia; hic et parentem dextera perimat sua, , faciatque (num quid gravius optari potest?) quicquid ego fugi— non erit veniae locus: per regna iuro quaeque nunc hospes gero et quae reliqui perque penetrales deos, per te, pater Neptune, qui fluctu brevi utrimque nostro geminus alludis solo; et ipse nostris vocibus testis veni, fatidica vatis ora Cirrhaeae movens: ita molle senium ducat et summum diem securus alto reddat in solio parens solasque Merope noverit Polybi faces, ut nulla sontem gratia eripiet mihi. Sed quo nefandum facinus admissum loco est, memorate: aperto Marte an insidiis iacet? Frondifera sanctae nemora Castaliae petens calcavit artis obsitum dumis iter, trigemina qua se spargit in campos via. secat una gratum Phocidos Baccho solum, unde altus arva deserit, caelum petens, clementer acto colle Parnasos biceps; at una bimaris Sisyphi terras adit; Olenia in arva tertius trames cava convalle serpens tangit errantes aquas gelidumque dirimit amnis i Elei vadum: hic pace fretum subita praedonum manus aggressa ferro facinus occultum tulit. In tempore ipso sorte Phoebea excitus Tiresia tremulo tardus accelerat genu comesque Manto luce viduatum trahens. Sacrate di vis, proximum Phoebo caput, responsa solve; fare, quem poenae petant. Quod tarda fatu est lingua, quod quaerit moras haut te quidem, magnanime, mirari addecet: visu carent! magna pars veri latet. sed quo vocat me patria, quo Phoebus, sequar: fata eruantur; si foret viridis mihi calidusque sanguis, pectore exciperem deum. appellite aris candidum tergo bovem curvoque numquam colla depressam iugo. tu lucis inopem, gnata, genitorem regens manifesta sacri signa fatidici refer. Opima sanctas victima ante aras stetit. In vota superos voce sollemni voca arasque dono turis Eoi extrue. Iam tura sacris caelitum ingessi focis. Quid flamma? largas iamne comprendit dapes? Subito refulsit lumine et subito occidit. Vtrumne clarus ignis et nitidus stetit rectusque purum verticem caelo tulit et summam in auras fusus explicuit comam? an latera circa serpit incertus viae et fluctuante turbidus fumo labat? Non una facies mobilis flammae fuit: imbrifera qualis implicat varios sibi Iris colores, parte quae magna poli curvata picto nuntiat nimbos sinu (quis desit illi quive sit dubites color). caerulea fulvis mixta oberravit notis, sanguinea rursus; ultima in tenebras abit. sed ecce pugnax ignis in partes duas discedit et se scindit unius sacri discors favilla— genitor, horresco intuens: libata Bacchi dona permutat cruor ambitque densus regium fumus caput ipsosque circa spissior vultus sedet et nube densa sordidam lucem abdidit. quid sit, parens, effare. Quid fari queam inter tumultus mentis attonitae vagus? quidnam loquar? sunt dira, sed in alto mala; solet ira certis numinum ostendi notis: quid istud est quod esse prolatum volunt iterumque nolunt et truces iras tegunt? pudet deos nescio quid. huc propere admove et sparge salsa colla taurorum mola. placidone vultu sacra et admotas manus patiuntur? Altum taurus attollens caput primos ad ortus positus expavit diem trepidusque vultum obliquat et radios fugit. Vnone terram vulnere afflicti petunt? Iuvenca ferro semet imposito induit et vulnere uno cecidit, at taurus duos perpessus ictus huc et huc dubius ruit animamque fessus vix reluctantem exprimit. TIR. Vtrum citatus vulnere angusto micat an lentus altas irrigat plagas cruor? Huius per ipsam qua patet pectus viam effusus amnis, huius exiguo graves maculantur ictus imbre; sed versus retro per ora multus sanguis atque oculos redit. Infausta magnos sacra terrores cient. sed ede certas viscerum nobis notas. Genitor, quid hoc est? non levi motu, ut solent, agitata trepidant exta, sed totas manus quatiunt novusque prosilit venis cruor. cor marcet aegrum penitus ac mersum latet liventque venae; magna pars fibris abest et felle nigro tabidum spumat iecur, ac (semper omen unico imperio grave) en capita paribus bina consurgunt toris; sed utrumque caesum tenuis abscondit caput membrana: latebram rebus occultis negans hostile valido robore insurgit latus septemque venas tendit; has omnis retro prohibens reverti limes oblicus secat. mutatus ordo est, sede nil propria iacet, sed acta retro cuncta: non animae capax in parte dextra pulmo sanguineus iacet, non laeva cordi regio, non molli ambitu omenta pingues visceri obtendunt sinus: natura versa est, nulla lex utero manet, scrutemur, unde tantus hic extis rigor. quod hoc nefas? conceptus innuptae bovis.. nec more solito positus alieno in loco, implet parentem; membra cum gemitu movet, rigore tremulo debiles artus micant; infecit atras lividus fibras cruor temptantque turpes mobilem trunci gradum, et inane surgit corpus ac sacros petit cornu ministros; viscera effugiunt manum. neque ista, quae te pepulit, armenti gravis vox est nec usquam territi resonant greges: immugit aris ignis et trepidant foci. Quid ista sacri signa terrifici ferant exprome: voces aure non timida hauriam. solent extrema facere securos mala. His invidebis quibus opem quaeris malis. Memora quod unum scire caelicolae volunt, contaminarit rege quis caeso manus. Nec alta caeli quae levi pinna secant nec fibra vivis rapta pectoribus potest ciere nomen; alia temptanda est via: ipse evocandus noctis aeternae plagis, emissus Erebo ut caedis auctorem indicet. reseranda tellus, Ditis inplacabile numen precandum, populus infernae Stygia huc extrahendus: ede cui mandes sacrum; nam te, penes quem summa regnorum, nefas invisere umbras. Te, Creo, hic poscit labor, ad quem secundum regna respiciunt mea. Dum nos profundae claustra laxamus Stygis, populare Bacchi laudibus carmen sonet. Effusam redimite comam nutante corymbo, mollia Nysaeis armati bracchia thyrsis! Lucidum caeli decus, huc ades votis quae tibi nobiles Thebae, Bacche, tuae palmis supplicibus ferunt. Huc adverte favens virgineum caput, vultu sidereo discute nubila et tristes Erebi minas avidumque fatum. Te decet cingi comam floribus vernis, te caput Tyria cohibere mitra hederave mollem bacifera religare frontem. Spargere effusos sine lege crines, rursus adducto revocare nodo; qualis iratam metuens novercam creveras falsos imitatus artus, crine flaventi simulata virgo, lutea vestem retinente zona: inde tam molles placuere cultus et sinus laxi fluidumque syrma. Vidit aurato residere curru, veste cum longa tegeres leones, omnis Eoae plaga vasta terrae, qui bibit Gangen niveumque quisquis frangit Araxen. Te senior turpi sequitur Silenus asello, turgida pampineis redimitus tempora sortis; condita lascivi deducunt orgia mystae. Te Bassaridum comitata cohors nunc Edono pede pulsavit sola Pangaeo, nunc Threicio vertice Pindi; nunc Cadmeas inter matres impia maenas comes Ogygio venit laccho, nebride sacra praecincta latus thyrsumque levem vibrante manu, tibi commotae pectora matres fudere comam. iam post laceros Pentheos artus thyades, oestro membra remissae, velut ignotum videre nefas. Ponti regna tenet nitidi matertera Bacchi Nereidumque choris Cadmeia cingitur Ino; ius habet in fluctus magni puer advena ponti, cognatus Bacchi, numen non vile Palaemon. Te Tyrrhena, puer, rapuit manus, at tumidum Nereus posuit mare, caerula cum pratis mutat freta: hinc verno platanus folio viret et Phoebo laurus carum nemus; garrula per ramos avis obstrepit; vivaces hederas remus tenet, summa ligat vitis carchesia.. Idaeus prora fremuit leo, tigris puppe sedet Gangetica. Tum pirata freto pavidus natat, et nova demersos facies habet: bracchia prima cadunt praedonibus inlisumque utero pectus coit, parvula dependet lateri manus et dorso fluctum curvo subit, lunata scindit cauda mare: et sequitur curvus fugientia carbasa delphin. Divite Pactolos vexit te Lydius unda, aurea torrenti deducens flumina ripa; laxavit victos arcus Geticasque sagittas lactea Massagetes qui pocula sanguine miscet; regna securigeri Bacchum sensere Lycurgi; sensere terrae † Zalacum feroces et quos vicinus Boreas ferit arva mutantes quasque Maeotis alluit gentes frigido fluctu quasque despectat vertice summo sidus Arcadium geminumque plaustrum. Ille dispersos domuit Gelonos. arma detraxit trucibus puellis: ore deiecto petiere terram Thermodontiacae catervae. positisque tandem levibus sagittis Maenades factae. sacer Cithaeron sanguine undavit Ophioniaque caede; Proetides silvas petiere, et Argos praesente Bacchum coluit noverca. Naxos Aegaeo redimita ponto tradidit thalamis relictam virginem, meliore pensans damnum marito: pumice ex sicco fluxit Nyctelius latex; garruli gramen secuere rivi, conbibit dulces humus alta sucos niveique lactis candidos fontes et mixta odoro Lesbia cum thymo. Ducitur magno nova nupta caelo: solemne Phoebus carmen infusis humero capillis cantat et geminus Cupido concutit taedas. telum deposuit Iuppiter igneum oditque Baccho veniente fulmen. Lucida dum current annosi sidera mundi, Oceanus clausum dum fluctibus ambiet orbem Lunaque dimissos dum plena recolliget ignes, dum matutinos praedicet Lucifer ortus altaque caeruleum dum Nerea nesciet Arctos, candida formonsi venerabimur ora Lyaei. Etsi ipse vultus flebiles praefert notas, exprome cuius capite placemus deos. Fari iubes tacere quae suadet metus. Si te luentes non satis Thebae movent, at sceptra moveant lapsa cognatae domus. Nescisse cupies nosse quae nimium expetis. Iners malorum remedium ignorantia est. itane et salutis publicae indicium obrues? Vbi turpis est medicina, sanari piget. Audita fare, vel malo domitus gravi quid arma possint regis irati scies. Odere reges dicta quae dici iubent. Mittens Erebo vile pro cunctis caput, arcana sacri voce ni retegis tua. Tacere liceat, ulla libertas minor a rege petitur? Saepe vel lingua magis regi atque regno muta libertas obest. Vbi non licet tacere, quid cuiquam licet? Imperia solvit qui tacet iussus loqui. Coacta verba placidus accipias precor. Vlline poena vocis expressae fuit? Est procul ab urbe lucus ilicibus niger, Dircaea circa vallis inriguae loca. cupressus altis exerens silvis caput virente semper alligat trunco nemus, curvosque tendit quercus et putres situ annosa ramos: huius abrupit latus edax vetustas; illa, iam fessa cadens radice, fulta pendet aliena trabe, amara bacas laurus et tiliae leves et Paphia myrtus et per immensum mare motura remos alnus et Phoebo obvia enode Zephyris pinus opponens latus: medio stat ingens arbor atque umbra gravi silvas minores urguet et magno ambitu diffusa ramos una defendit nemus, tristis sub illa, lucis et Phoebi inscius, restagnat umor frigore aeterno rigens; limosa pigrum circumit fontem palus. Huc ut sacerdos intulit senior gradum, haut est moratus: praestitit noctem locus, tum effossa tellus, et super rapti rogis iaciuntur ignes, ipse funesto integit vates amictu corpus et frondem quatit, lugubris imos palla perfundit pedes, squalente cultu maestus ingreditur senex, mortifera canam taxus adstringit comam. nigro bidentes vellere atque atrae boves intro trahuntur, flamma praedatur dapes, vivumque trepidat igne ferali pecus, vocat inde manes teque qui manes regis " et obsidentem claustra Lethaei lacus, carmenque magicum volvit et rabido minax decantat ore quicquid aut placat leves aut cogit umbras; sanguinem libat focis solidasque pecudes urit et multo specum saturat cruore; libat et niveum insuper lactis liquorem, fundit et Bacchum manu laeva canitque rursus ac terram intuens graviore manes voce et attonita citat. latravit Hecates turba; ter valles cavae sonuere maestum, tota succusso solo pulsata tellus. 'audior' vates ait, 'rata verba fudi: rumpitur caecum chaos iterque populis Ditis ad superos datur' subsedit omnis silva et erexit comas, duxere rimas robora et totum nemus concussit horror, terra se retro dedit gemuitque penitus: sive temptari abditum Acheron profundum mente non aequa tulit, sive ipsa tellus, ut daret functis viam, compage rupta sonuit; aut ira furens triceps catenas Cerberus movit graves. subito dehiscit terra et immenso sinu laxata patuit— ipse torpentes lacus vidi inter umbras, ipse pallentes deos noctemque veram; gelidus in venis stetit haesitque sanguis, saeva prosiluit cohors et stetit in armis omne vipereum genus, fratrum catervae dente Dircaeo satae. tum torva Erinys sonuit et caecus Furor Horrorque et una quicquid aeternae creant celantque tenebrae: Luctus avellens comam aegreque lassum sustinens Morbus caput, gravis Senectus sibimet et pendens Metus avidumque populi Pestis Ogygii malum. nos liquit animus, ipse quae ritus senis artesque norat stupuit, intrepidus parens audaxque damno convocat Ditis feri exangue vulgus, ilico ut nebulae leves volitant et auras libero caelo trahunt. non tot caducas educat frondes Eryx nec vere flores Hybla tot medio creat, cum examen arto nectitur densum globo, fluctusque non tot frangit Ionium mare, nec tanta gelidi Strymonis fugiens minas permutat hiemes ales et caelum secans tepente Nilo pensat Arctoas nives quot ille populos vatis eduxit sonus. avide latebras nemoris umbrosi petunt animae trementes.; primus emergit solo, dextra ferocem cornibus taurum premens, Zethus, manuque sustinens laeva chelyn qui saxa dulci traxit Amphion sono; interque natos Tantalis tandem suos tuto superba fert caput fastu grave et numerat umbras, peior hac genetrix adest furibunda Agaue, tota quam sequitur manus partita regem: sequitur et Bacchas lacer Pentheus tenetque saevus etiam nunc minas, tandem, vocatus saepe pudibundum extulit caput atque ab omni dissidet turba procul celatque semet (instat et Stygias preces geminat sacerdos, donec in apertum efferat vultus opertos) Laius— fari horreo: stetit per artus sanguine effuso horridus, paedore foedo squalidam obtectus comam, et ore rabido fatur: 'O Cadmi effera, cruore semper laeta cognato domus, vibrate thyrsos, enthea gnatos manu lacerate potius— maximum Thebis scelus maternus amor est. patria, non ira deum sed scelere raperis: non gravi flatu tibi luctificus Auster nec parum pluvio aethere satiata tellus halitu sicco nocet, sed rex cruentus, pretia qui saevae necis sceptra et nefandos occupat thalamos patris egitque in ortus semet et matri impios fetus regessit, quique, vix mos est feris, fratres sibi ipse genuit— implicitum malum magisque monstrum Sphinge perplexum sua. invisa proles: sed tamen peior parens quam gnatus, utero rursus infausto gravis. te, te cruenta sceptra qui dextra geris, te pater inultus urbe cum tota petam et mecum Erinyn pronubam thalami traham, traham sonantis verbera, incestam domum vertam et penates impio Marte obteram. proinde pulsum finibus regem ocius agite exulem quocumque funesto gradu; solum relinquat: vere florifero virens reparabit herbas, spiritus puros dabit vitalis aura, veniet et silvis decor; Letum Luesque, Mors Labor Tabes Dolor, comitatus illo dignus, excedent simul; et ipse rapidis gressibus sedes volet effugere nostras, sed graves pedibus moras addam et tenebo: reptet incertus viae, baculo senili triste praetemptans iter: eripite terras, auferam caelum pater.' Et ossa et artus gelidus invasit tremor; quicquid timebam facere fecisse arguor— tori iugalis abnuit Merope nefas, sociata Polybo; sospes absolvit manus Polybus meas: uterque defendit parens caedem stuprumque. quis locus culpae est super? multo ante Thebae Laium amissum gemunt, Bocota gressu quam meo tetigi loca. falsusne senior an deus Thebis gravis?— iam iam tenemus callidi socios doli: mentitur ista praeferens fraudi deos vates, tibique sceptra despondet mea. Egone ut sororem regia expelli velim? si me fides sacrata cognati laris non contineret in meo certum statu: tamen ipsa me fortuna terreret nimis sollicita semper, liceat hoc tuto tibi exuere pondus nec recedentem opprimat: iam te minore tutior pones loco. Hortaris etiam, sponte deponam ut mea tam gravia regna? Suadeam hoc illis ego, in utrumque quis., est liber etiamnum status: tibi iam necesse est ferre fortunam tuam. Certissima est regnare cupienti via laudare modica et otium ac somnum loqui; ab inquieto saepe simulatur quies. Parumne me tam longa defendit fides? Aditum nocendi perfido praestat fides. Solutus onere regio regni bonis fruor domusque civium coetu viget, nec ulla vicibus surgit alternis dies qua non propinqui munera ad nostros lares sceptri redundent; cultus, opulentae dapes, donata multis gratia nostra salus: quid tam beatae desse fortunae rear? Quod dest: secunda non habent umquam modum. Incognita igitur ut nocens causa cadam? Num ratio vobis reddita est vitae meae? num audita causa est nostra Tiresiae? tamen sontes videmur, facitis exemplum: sequor. Quid si innocens sum? Dubia pro certis solent timere reges. Qui pavet vanos metus, veros moretur. Quisquis in culpa fuit, dimissus odit: omne quod dubium est cadat. Sic odia fiunt. Odia qui nimium timet regnare nescit: regna custodit metus. Qui sceptra duro saevus imperio regit, timet timentes: metus in auctorem redit. Servate sontem saxeo. inclusum specu, ipse ad penates regios referam gradum. Non tu tantis causa periclis, non hinc Labdacidos petunt fata, sed veteres deum irae secuntur: Castalium nemus umbram Sidonio praebuit hospiti lavitque Dirce Tyrios colonos, ut primum magni natus Agenoris fessus per urbem furta sequi Iovis, sub nostra pavidus constitit arbore praedonem venerans suum monituque Phoebi iussus erranti comes ire vaccae, quam non flexerat vomer aut tardi iuga curva plaustri, deseruit fugas nomenque genti inauspicata de bove tradidit. Tempore ex illo nova monstra semper protulit tellus: aut anguis imis vallibus editus annosa supra robora sibilat superatque pinus: supra Chaonias celsior arbores erexit caeruleum caput, cum maiore sui parte recumberet; aut feta tellus impio partu effudit arma: sonuit reflexo classicum cornu lituusque adunco stridulos cantus elisit aere, ante non linguas agiles et ora vocis ignotae clamore primum hostico experti: Agmina campos cognata tenent, dignaque iacto semine proles, uno aetatem permensa die, post Luciferi nata meatus ante Hesperios occidit ortus, horret tantis advena monstris populique timet bella recentis, donec cecidit saeva iuventus genetrixque suo reddi gremio modo productos vidit alumnos. hac transierit civile nefas! illa Herculeae norint Thebae proelia fratrum. Quid Cadmei fata nepotis, cum vivacis cornua cervi frontem ramis texere novis dominumque canes egere suum? praeceps silvas montesque fugit citus Actaeon agilique magis pede per saltus ac saxa vagus metuit motas zephyris plumas et quae posuit retia vitat: donec placidi fontis in unda cornua vidit vultusque feros; ibi virgineos foverat artus nimium saevi diva pudoris. C aras revolvit animus et repetit metus, obisse nostro Laium scelere autumant superi inferique, sed animus contra innocens sibique melius quam deis notus negat, redit memoria tenue per vestigium, cecidisse nostri stipitis pulsu obvium datumque Diti cum prior iuvenem senex, curru superbus, pelleret, Thebis procul Phocasaea trifidas regio qua scindit vias. unanima coniunx, explica errores precor: quae spatia moriens Laius vitae tulit? primone in aevo viridis an fracto occidit? Inter senem iuvenemque, sed propior seni. Frequensne turba regium cinxit latus? Plures fefellit error ancipitis viae, paucos fidelis curribus iunxit labor. Aliquisne cecidit regio fato comes? ioc. Vnum fides virtusque consortem addidit. Teneo nocentem, convenit numerus, locus: sed tempus adde. Decima iam metitur seges. Corinthius te populus in regnum vocat patrium: quietem Polybus aeternam obtinet. Vt undique in me saeva Fortuna irruit! edissere agedum, quo cadat fato parens. Animam senilem mollis exsolvit sopor. Genitor sine ulla caede defunctus iacet, testor, licet iam tollere ad caelum pie puras nec ulla scelera metuentes manus, sed pars magis metuenda fatorum manet. Omnem paterna regna discutient metum. Repetam paterna regna; sed matrem horreo. Metuis parentem, quae tuum reditum expetens sollicita pendet? Ipsa me pietas fugat. Viduam relinques? Tangis en ipsos metus.— Effare morsus quis premat mentem timor; praestare tacitam regibus soleo fidem. Conubia matris Delphico admonitu tremo. Timere vana desine et turpes metus depone: Merope vera non fuerat parens. Quod subditi vi praemium gnati petit? Regum superbam liberi astringunt fidem. Secreta thalami fare quo excipias modo. Hae te parenti parvulum tradunt manus. Tu me parenti tradis; at quis me tibi? Pastor nivoso sub Cithaeronis iugo. In illa temet nemora quis casus tulit? Illo sequebar monte cornigeros greges. Nunc adice certas corporis nostri notas. Forata ferro gesseras vestigia, tumore nactus nomen ac vitio pedum. Quis fuerit ille qui meum dono dedit corpus requiro. Regios pavit greges; minor sub illo turba pastorum fuit. Eloquere nomen. Prima languescit senum memoria longo lassa sublabens situ. Potesne facie noscere ac vultu virum? Fortasse noscam: saepe iam spatio Obrutam levis exoletam memoriam revocat nota. Ad sacra et aras omne compulsum pecus duces sequantur; ite, propere accersite, famuli, penes quos summa consistit gregum. Sive ista ratio sive fortuna occulit, latere semper patere quod latuit diu: saepe eruentis veritas patuit malo. Malum timeri maius bis aliquod potest? Magnum esse magna mole quod petitur scias, concurrit illinc publica, hinc regis salus: utrimque paria; contine medias manus, nihil lacessas, ipsa se fata explicent. Non expedit concutere felicem statum: tuto movetur quicquid extremo in loco est. Nobilius aliquid genere regali appetis? ne te parentis pigeat inventi vide. Vel paenitendi sanguinis quaeram fidem, si nosse certum est. ecce grandaevus senex, arbitria sub quo regii fuerant gregis, Phorbas. refersne nomen aut vultum senis? Adlidet animo forma; nec notus satis, nec rursus iste vultus ignotus mihi. Regnum optinente Laio famulus greges agitasti opimos sub Cithaeronis plaga? Laetus Cithaeron pabulo semper novo aestiva nostro prata summittit gregi. SEN, Noscisne memet? Dubitat anceps memoria. Huic aliquis a te traditur quondam puer? effare. dubitas? cur genas mutat color? quid verba quaeris? veritas odit moras. Obducta longo temporum tractu moves. Fatere, ne te.cogat ad verum dolor. Inutile isti munus infantis dedi: non potuit ille luce, non caelo frui. Procul sit omen. vivit et vivat precor. Superesse quare traditum infantem negas? Ferrum per ambos tenue transactum pedes ligabat artus, vulneri innatus tumor puerile foeda corpus urebat lue. Quid quaeris ultra? fata iam accedunt prope. quis fuerit infans edoce. Prohibet fides. Huc aliquis ignem! flamma iam excutiet fidem. Per tam cruentas vera quaerentur vias? ignosce quaeso. Si ferus videor tibi et impotens, parata vindicta in manu est: dic vera: quisnam? quove generatus patre? qua matre genitus? coniuge est genitus tua. Dehisce, tellus, tuque tenebrarum potens, m Tartara ima, rector umbrarum, rape retro reversus generis ac stirpis vices. congerite, cives, saxa in infandum caput, mactate telis: me petat ferro parens, me gnatus, in me coniuges arment manus fratresque, et aeger populus ereptos rogis iaculetur ignes, saeculi crimen vagor, odium deorum, iuris exitium sacri, qua luce primum spiritus hausi rudes iam morte dignus, redde nunc animos † acres, nunc aliquid aude sceleribus dignum tuis. i, perge, propero regiam gressu pete: gratare matri liberis auctam domum. Fata si liceat mihi fingere arbitrio meo, temperem zephyro levi vela, ne pressae gravi spiritu antennae tremant: lenis et modice fluens aura nec vergens latus ducat intrepidam ratem; tuta me media vehat vita decurrens via. Gnosium regem timens astra dum demens petit artibus fisus novis, certat et veras aves vincere ac falsis nimis imperat pinnis puer, nomen eripuit freto; callidus medium senex Daedalus librans iter nube sub media stetit, alitem expectans suum (qualis accipitris minas fugit et sparsos metu conligit fetus avis), donec in ponto manus movit implicitas puer compede audacis viae. quicquid excessit modum pendet instabili loco. Sed quid hoc? postes sonant; maestus en famulus manu regius quassat caput, ede quid portes novi. Praedicta postquam fata et infandum genus deprendit ac se scelere convictum Oedipus damnavit ipse, regiam infestus petens invisa propero tecta penetravit gradu qualis per arva Libycus insanit leo, fulvam minaci fronte concutiens iubam; vultus furore torvus atque oculi truces, gemitus et altum murmur, et gelidus fluit sudor per artus, spumat et volvit minas ac mersus alte magnus exundat dolor. secum ipse saevus grande nescio quid parat suisque fatis simile, 'quid poenas moror?' ait 'hoc scelestum pectus aut ferro petat, aut fervido aliquis igne vel saxo domet. quae tigris aut quae saeva visceribus meis incurret ales? ipse tu scelerum capax, sacer Cithaeron, vel feras in me tuas emitte silvis, mitte vel rabidos canes— nunc redde Agauen. anime, quid mortem times? mors innocentem sola Fortunae eripit.' haec fatus aptat impiam capulo manum ensemque ducit, 'itane? tam magnis breves poenas sceleribus solvis atque uno omnia pensabis ictu? moreris: hoc patri sat est; quid deinde matri, quid male in lucem editis gnatis, quid ipsi, quae tuum magna luit scelus ruina, flebili patriae dabis? solvendo non es: illa quae leges ratas Natura in uno vertit Oedipoda, novos commenta partus, supplices eadem meis novetur. iterum vivere atque iterum mori liceat, renasci semper ut totiens nova supplicia pendas— utere ingenio, miser: quod saepe fieri non potest fiat diu; mors eligatur longa, quaeratur via qua nec sepultis mixtus et vivis tamen exemptus erres: morere, sed citra patrem. cunctaris, anime?' subitus en vultus gravat profusus imber ac rigat fletu genas. 'et flere satis est? hactenus fundent levem oculi liquorem? sedibus pulsi suis lacrimas sequantur: di maritales. satin? fodiantur oculi!' dixit atque ira furit: ardent minaces igne truculento genae oculique vix se sedibus retinent suis; violentus audax vultus, iratus ferox, tantum furentis; gemuit et dirum fremens manus in ora torsit, at contra truces oculi steterunt et suam intenti manum ultro insecuntur, vulneri occurrunt suo. scrutatur avidus manibus uncis lumina, radice ab ima funditus vulsos simul evolvit orbes; haeret in vacuo manus et fixa penitus unguibus lacerat cavos alte recessus luminum et inanes sinus, saevitque frustra plusque quam satis est furit. Factum est periclum lucis; attollit caput cavisque lustrans orbibus caeli plagas noctem experitur. quicquid effossis male dependet oculis rumpit, et victor deos conclamat omnis: 'parcite, en, patriae precor: iam iusta feci, debitas poenas tuli; inventa thalamis digna nox tandem meis. rigat ora foedus imber et lacerum caput largum revulsis sanguinem venis vomit. Fatis agimur: cedite fatis; non sollicitae possunt curae mutare rati stamina fusi. quicquid patimur mortale genus, quicquid facimus venit ex alto, servatque suae decreta colus. Lachesis nulla revoluta manu. omnia secto tramite vadunt primusque dies dedit extremum: non illa deo vertisse licet quae nexa suis currunt causis. it cuique ratus prece non ulla mobilis ordo: multis ipsum metuisse nocet, multi ad fatum venere suum dum fata timent. Sonuere fores atque ipse suum. duce non ullo molitur iter luminis orbus. Bene habet, peractum est: iusta persolvi patri, iuvant tenebrae, quis deus tandem mihi placatus atra nube perfundit caput? quis scelera donat? conscium evasi diem. nil, parricida, dexterae debes tuae: lux te refugit, vultus Oedipodam hic decet. En ecce, rapido saeva prosiluit gradu Iocasta vaecors, qualis attonita et furens Cadmea mater abstulit gnato caput sensitque raptum, dubitat afflictum alioqui, cupit pavetque. iam malis cessit pudor, set haeret ore prima vox. ioc. Quid te vocem? gnatumue? dubitas? gnatus es: gnatum pudet? invite loquere gnate— quo avertis caput vacuosque vultus? Quis frui tenebris vetat? quis reddit oculos? matris, en matris sonus! perdidimus operam, congredi fas amplius haut est. nefandos dividat vastum mare dirimatque tellus abdita et quisquis sub hoc in alia versus sidera ac solem avium dependet orbis alterum ex nobis ferat. Fati ista culpa est: nemo fit fato nocens. Iam parce verbis, mater, et parce auribus: per has reliquias corporis trunci peto, per inauspicatum sanguinis pignus mei, per omne nostri nominis fas ac nefas. Quid, anime, torpes? socia cur scelerum dare poenas recusas? omne confusum' perit, , incesta, per te iuris humani decus: morere et nefastum spiritum ferro exige. non si ipse mundum concitans divum sator corusca saeva tela iaculetur manu, umquam rependam sceleribus poenas pares mater nefanda, mors placet: mortis via quaeratur, age dum, commoda matri manum, si parricida es. restat hoc operae ultimum: rapiatur ensis; hoc iacet ferro meus coniunx— quid illum nomine haud vero vocas? socer est. utrumne pectori infigam meo telum an patenti conditum iugulo inprimam? eligere nescis vulnus: hunc, dextra, hunc pete.uterum capacem, qui virum et gnatos tulit. Iacet perempta. vulneri immoritur manus ferrumque secum nimius eiecit cruor. Fatidice te, te praesidem et veri deum compello: solum debui fatis patrem; bis parricida plusque quam timui nocens matrem peremi: scelere confecta est meo. 0 Phoebe mendax, fata superavi impia. Pavitante gressu sequere pallentes vias; suspensa plantis efferens vestigia caecam tremente dextera noctem rege. ingredere praeceps, lubricos ponens gradus, 1 profuge vade— siste, ne in matrem incidas, quicumque fessi corpore et morbo graves semanima trahitis pectora, en fugio exeo: relevate colla, mitior caeli status posterga sequitur: quisquis exilem iacens, animam retentat, vividos haustus levis concipiat. ite, ferte depositis opem: mortifera mecum vitia terrarum extraho. violenta Fata et horridus Morbi tremor, Maciesque et atra Pestis et rabidus Dolor, mecum ite, mecum, ducibus his uti libet.