Quod sit in his eadem sententia, Brute, libellis, carmina nescio quem carpere nostra refers: nil nisi me terra fruar ut propiore rogare, et quam sim denso cinctus ab hoste loqui. o, quam de multis vitium reprehenditur unum! hoc peccat solum si mea Musa, bene est. ipse ego librorum video delicta meorum, cum sua plus iusto carmina quisque probet, auctor opus laudat: sic forsitan Agrius olim Thersiten facie dixerit esse bona. iudicium tamen hic nostrum non decipit error, nec, quicquid genui, protinus illud amo. cur igitur, si me videam delinquere, peccem, et patiar scripto crimen inesse, rogas? non eadem ratio est sentire et demere morbos; sensus inest cunctis, tollitur arte malum, saepe aliquod verbum cupiens mutare reliqui, iudicium vires destituuntque meum. saepe piget (quid enim dubitem tibi vera fateri) corrigere et longi ferre laboris onus. scribentem iuvat ipse labor cumque suo crescens pectore fervet opus. corrigere ut magnus Aristarcho maior Homerus erat, sic animum lento curarum frigore laedit et atque ita di mites minuant mihi Caesaris iram, ossaque pacata nostra tegantur humo, ut mihi conanti nonnumquam intendere curas fortunae species obstat acerba meae, vixque mihi videor, faciam qui inque feris curem corrigere illa Getis. nil tamen e scriptis magis excusabile nostris, quam sensus cunctis paene quod unus inest. laeta fere laetus cecini, cano tristia tristis. conveniens operi tempus utrumque suo est. quid nisi de vitio scribam regionis amarae, utque loco moriar commodiore precer? eum totiens eadem dicam, vix audior ulli, verbaque profectu dissimulata carent. et tamen haec eadem cum sint, non scripsimus unaque per plures vox mea temptat opem. an, ne bis sensum lector reperiret eundem, unus amicorum. Brute, rogandus eras non fuit hoc tanti, confesso ignoscite, docti: vilior est operis fama salute mea. denique materiam, quam arbitrio variat multa poeta suo. Musa mea est index nimium quoque vera malorum. atque incorrupti pondera testis habet. nec liber ut fieret, sed uti sua cuique daretur littera, propositum curaque nostra fuit. postmodo collectas utcumque sine ordine iunxi: hoc opus electum ne mihi forte putes. da veniam scriptis, quorum non gloria nobis causa, sed utilitas officiumque fuit.