Ἑλλαδικῆσ μέτοχον μούσησ Latiacque camenae Ἄξιον Αὐσόνιοσ sermone adludo bilingni. Musae. quid facimus? τί κεναῖσιν ἐφ' ἑλπίσιν Indimus ἀφρυδίῃδιν ἐν ἤματι Σαντονικοῖσ κάμποισιν, ὅποι κρύοσ ἄξενόν. erramus gelido τρομεροὶ καὶ frigdopetae. Πιερίδων τενεροπλοκάμων θεράποντεσ inertes. πάντα δ' ἔχει παγετόσ τε pedum καὶ κρουσμὸσ ὀδόντων, θαλπωρὴ quia nulla φοκοῦ χιονώδει χώρῃ et duplicant frigus ψυχρὰ carmina μητιόωντεσ. ἀρχόμενοσ δ' ἄρα μηνὶ νέῳ Ιανοῦ τε calend αισ primitias Panlo nostrae πέμψωμεν Μνημοσύνησ κρηδεμνοκόμου πολν cantica τέκνα, ἐννέα Verbosae κριννοστέφανοί τε puellae, ἔνθ' ἄγε μοι πολυ risa ἔπη, σκουρώδεα μολπήν. frontibus ὑμετέραισ πτέρινον praeferte triumphum ὑμᾶσ γὰρ καλέω σκαιὸσ Διονυσοπουητήσ Παύλῳ ἐφαρμόσσαιτε μεμιγμενοβάρβαρον οὐ γάρ μοι θέμισ ἐστὶν in hac regione μένοντι Ἄξιον abnostris ἐπιδεύεα εἶνε καμήναις: κεῖνοσ ἐμοὶ πάντων μέτοχοσ. qui seria nostra. qui ioca παντοδαπῇ novit tractare παλαίστρῃ. καὶ νῦν sepositus μοναχῷ ἐνὶ rnre Κρεβέννου ἀσταφύλῳ ἐνὶ χώρῳ habet θυμαλγέα λέσχην οὔτε φίλοισ ἑτάροισ nec mensae accommodus ulli. otia θελξινόοισ aeger σνμμέμφεται Μούσαισ. Iam satis, ο φίλε Παῦλε, πόνου ἔν τε for ῳ caus αισ τε καὶ ingrat αισι καθέδραισ. ῤητορικοῖσ λουδοῖσι, καὶ ἔπλετο οὐδὲν ἄλλ' ἤδη κεῖνοσ μὲν ἅπασ iuvenalios ἱδρὼσ ἐκκέχυται μελέων, τρομερὴ δὲ πάρεστι senectus καὶ minus in sumptum δαπάνασ lenis arca ministrat. Οὐ γὰρ ἔχει ἀπάλαμνοσ ἀνὴρ lucr ον, κλεινικὸσ οὔτε γέρων χρυσέην ἐργάζετ'. Aequanimus quod si fueris et πάντα vel αἰνεῖν malueris, λήθη πόνου ἔσσεται ἠδὲ. Κεῖνο δὲ παγκάλλιστον, ut omnibus undique Musis σὺν φιάλῃque οἴνῳque ἐτεῶν συνοπάονι, θυμοῦ άλῃχεμένου solacia blanda requiras. hic crit et fructus Δημητέρος ἀγλαοκάρπου, ἔνθα σύεσ θαλεροί, πολυχανδέα pocula ἔνθα, κιρνᾶν εἴ κε θέλοισ νέκταρ οὐίνοιο. Ambo igitur nostrae παραθέλξομεν otia vitae. Dum res et aetas et sororum νήματα πορφύρεα πολέκηται.