dicerem, Dolabella, qui recte factorum fructus esset, nisi te praeter ceterosquem potes recordari in vita inluxisse tibi diem laetiorem quam cum expiato foro, dissipato concursu impiorum, principibus sceleris poena adfectis, urbe incendio et caedis metu liberatacuius ordinis, cuius generis, cuius denique fortunae studia tum laudi et gratulationi tuae se non obtuleruntquin mihi etiam, quo auctore te in his rebus uti arbitrabantur, et gratias boni viri agebant et tuo nomine gratulabantur. recordare, quaeso, Dolabella, consensum illum theatri, cum omnes earum rerum obliti propter quas fuerant tibi offensi significarent