POSTQUAM congressi et mentem Venus ipsa dedit, tollit se arrectum: occupat os faciemque, perfidus alta petens: sanguineis ebuli bacis minioque rubentem nudato capite monstrum horrendum, informe, ingens, cui lumen ademptum, eripit a femore et trepidanti fervidus instat. est in secessu, ignea rima micans: nulli fas casto sceleratum insistere limen. hic specus horrendum: faucibus effundens huc iuvenis nota fertur regione viarum et super incumbens intorquet summis adnixus viribus hastam. haesit virgineumque alte bibit acta cruorem. insonuere cavae gemitumque dedere cavernae. illa manu moriens telum trahit, ossa sed inter altius ad vivum persedit ter sese attollens cubitoque innixa levavit, ter revoluta toro est. nec mora nec requies: nusquam amittebat oculosque sub astra tenebat. itque reditque viam totiens transadigit costas iamque fere spatio extremo fessique sub ipsam finem adventabant: aridaque ora quatit, sudor fluit undique rivis, labitur exanguis, Contentus esto, Paule mi, lasciva, Paule, pagina: ridere, nil ultra, expeto. Sed cum legeris, adesto mihi adversum eos, qui, ut Iuvenalis “Curios simulant et Bacchanalia vivunt,” ne fortasse mores meos spectent de carmine. “Lasciva est nobis pagina, vita proba,” ut Martialis Menander sapientem vocavit? quid ipsum Menandrum? quid comicos omnes, quibus severa vita est et laeta materia? quid etiam Maronem Parthenien dictum causa pudoris, qui in octavo Aeneidos, cum describeret coitum Veneris atque Vulcani, atque αἰσχροσεμνίαν decenter immiscuit? quid? in tertio Georgicorum de summissis in gregem maritis nonne obscenam significationem honesta verborum translatione velavit? et si quid in nostro ioco aliquorum hominum severitas vestita condemnat, de Vergilio arcessitum sciat, igitur cui hic ludus noster non placet, ne legerit, aut cum legerit, obliviscatur, aut non oblitus ignoscat, etenim fabula de nuptiis est et, velit nolit, aliter haec sacra non constant. “Lasciva est nobis pagina, vita proba,”