IMPIA iamdudum condemno silentia, quod te, o patria, insignem Baccho fluviisque virisque, moribus ingeniisque hominum procerumque senatu, non inter primas memorem, quasi conscius urbis exiguae inmeritas dubitem contingere laudes. non pudor hinc nobis; nec enim mihi barbara Rheni ora nec arctoo domus est glacialis in Haemo: BURDIGALA est natale solum; clementia caeli mitis ubi et riguae larga indulgentia terrae, ver longum brumaeque novo cum sole tepentes aestifluique amnes, quorum iuga vitea subter fervent aequoreos imitata fluenta meatus, quadrua murorum species, sic turribus altis ardua, ut aerias intrent fastigia nubes, distinctas interne vias mirere, domorum dispositum et latas nomen servare plateas, tum respondentes directa in compita portas; per mediumque urbis fontani fluminis alveum, quem pater Oceanus refluo cum impleverit aestu, adlabi totum spectabis classibus aequor. Quid memorem Pario contectum marmore fontem Euripi fervere freto? quanta unda profundi! quantus in amne tumor! quanto ruit agmine praeceps marginis extenti bis sena per ostia cursu, innumeros populi non umquam exhaustus ad usus! hunc cuperes, rex Mede, tuis contingere castris, flumina consumpto cum defecere meatu, huius fontis aquas peregrinas ferre per urbes, unum per cunctas solitus potare Choaspen. Salve, fons ignote ortu, sacer, alme, perennis, vitree, glauce, profunde, sonore, inlimis, opace. salve, urbis genius, medico potabilis haustu, Divona Celtarum lingua, fons addite divis. non Aponus potu, vitrea non luce Nemausus purior, aequoreo non plenior amne Timavus. Hic labor extremus celebres collegerit urbes, utque caput numeri Roma inclita, sic capite isto BURDIGALA ancipiti confirmet vertice sedem, haec patria est: patrias sed Roma supervenit omnes, diligo Burdigalam, Romam colo; civis in hac sum, consul in ambabus; cunae hic, ibi sella curulis.