Advérsum veníri mihi ád Philolachétem voló temperi. aúdi, em tibi ímperatum est. nam ílli ubi fui, inde éffugi foras, ita me íbi male convívi sermónisque taésumst. nunc cómissatum íbo ad Phílolachetem, ubi nós hilari ingénio et lépide accipient. ecquíd tibi videór mammamadére? Sémper istóc modo. moratus esmorátu's tu te. íre huc debébas. Visne égo te ac tu me ampléctare? Si tíbi cordi est faceré, licet. Lépida es. dúc me amabó. Cave né cadas, ásta. O—o—ocellús meus, túos sum alumnus, mél meum. Cáve modo, né prius ín via accúmbas, quam ílli, ubi léctus est strátus, concúmbimus. Síne, sine cádere me. Síno, sed hoc, quod mi in manu est: sí cades, nón cades quín cadam técum. Iacéntis tollet póstea nos ámbos aliquis. Madet hómo. Tun me ais mammámadere? Cedo mánum, nolo equidem te ádfligi. Em téne. Age, i símul. Quo ego eam? An nescis? Scio, ín mentem venít modo: nempe dómum eo comissátum. Immo, ístuc quidem. Iam mémini. Núm non vis me óbviam hís ire, anime mi? ílli ego ex ómnibus óptume volo. iám revertár. Diu ést iam id mihi. Écquis hic ést? Adest. Eú, Philolaches, sálve, amicíssime mi ómnium hominum. Dí te ament. áccuba, Cállidamates. únde agis te? Únde homo ébrius probe. Quín amabo áccubas, Délphium mea? da ílli quod bibat. Dórmiam ego iam. Núm mirum aut novom quíppiam facit? Quíd ego hoc faciam póstea? Mea, síc sine eumpse. age tu ínterim da ab Délphio cito cántharum circum.