Agnes sepulcrum est Romulea in domo, fortis puellae, martyris inclytae. conspectu in ipso condita turrium servat salutem virgo Quiritium, nec non et ipsos protegit advenas puro ac fideli pectore supplices. duplex corona est praestita martyri: intactum ab omni crimine virginal, mortis deinde gloria liberae. aiunt iugali vix habilem toro primis in annis forte puellulam Christo calentem fortiter inpiis iussis renisam, quo minus idolis addicta sacram desereret fidem, temptata multis nam prius artibus, nunc ore blandi iudicis inlice, nunc saevientis carnificis minis, stabat feroci robore pertinax corpusque duris excruciatibus ultro offerebat non renuens mori. tum trux tyrannus: si facile est, ait, ‘poenam subactis ferre doloribus et vita vilis spernitur, at pudor carus dicatae virginitatis est. hanc in lupanar trudere publicum certum est, ad aram ni caput applicat ac de Minerva iam veniam rogat, quam virgo pergit temnere virginem, omnis iuventus inruet et novum ludibriorum mancipium petet.’ haud, inquit Agnes, ‘inmemor est ita Christus suorum, perdat ut aureum nobis pudorem, nos quoque deserat. praesto est pudicis nec patitur sacrae integritatis munera pollui. ferrum inpiabis sanguine, si voles, non inquinabis membra libidine.’ sic elocutam publicitus iubet flexu in plateae sistere virginem. stantem refugit maesta frequentia, aversa vultus, ne petulantius quisquam verendum conspiceret locum. intendit unus forte procaciter os in puellam nec trepidat sacram spectare formam lumine lubrico. en ales ignis fulminis in modum vibratur ardens atque oculos ferit. caecus corusco lumine corruit atque in plateae pulvere palpitat. tollunt sodales seminecem solo verbisque deflent exequialibus. ibat triumphans virgo Deum Patrem Christumque sacro carmine concinens, quod sub profani labe periculi castum lupanar nec violabile experta victrix virginitas foret. sunt qui rogatam rettulerint preces fudisse Christo, redderet ut reo lucem iacenti: tunc iuveni halitum vitae innovatum visibus integris. primum sed Agnes hunc habuit gradum caelestis aulae, mox alius datur ascensus; iram nam furor incitat hostis cruenti: vincor, ait gemens, ‘i, stringe ferrum, miles, et exere praecepta summi regia principis.’ ut vidit Agnes stare trucem virum mucrone nudo, laetior haec ait: ‘exulto talis quod potius venit vesanus, atrox, turbidus armiger, quam si veniret languidus ac tener mollisque ephebus tinctus aromate, qui me pudoris funere perderet. hic, hic amator iam, fateor, placet: ibo inruentis gressibus obviam, nec demorabor vota calentia: ferrum in papillas omne recepero pectusque ad imum vim gladii traham. sic nupta Christo transiliam poli omnes tenebras aethere celsior. aeterne rector, divide ianuas caeli obseratas terrigenis prius, ac te sequentem, Christe, animam voca, cum virginalem, tum Patris hostiam.’ sic fata Christum vertice cernuo supplex adorat, vulnus ut inminens cervix subiret prona paratius. ast ille tantam spem peragit manu, uno sub ictu nam caput amputat; sensum doloris mors cita praevenit. exutus inde spiritus emicat liberque in auras exilit. angeli saepsere euntem tramite candido. miratur orbem sub pedibus situm, spectat tenebras ardua subditas ridetquc solis quod rota circuit, quod mundus omnis volvit et inplicat, rerum quod atro turbine vivitur, quod vana saecli mobilitas rapit: reges, tyrannos, imperia et gradus pompasque honorum stulta tumentium, argenti et auri vim rabida siti cunctis petitam per varium nefas, splendore multo structa habitacula, inlusa pictae vestis inania, iram, timorem, vota, pericula, nunc triste longum, nunc breve gaudium, livoris atri fumificas faces, nigrescit unde spes hominum et decus, et, quod malorum taetrius omnium est, gentilitatis sordida nubila. haec calcat Agnes ac pede proterit stans et draconis calce premens caput, terrena mundi qui ferus omnia spargit venenis mergit et inferis; nunc virginali perdomitus solo cristas cerebri deprimit ignei nec victus audet tollere verticem. cingit coronis interea Deus frontem duabus martyris innubae: unam decemplex edita sexies merces perenni lumine conficit, centenus extat fructus in altera. o virgo felix, o nova gloria, caelestis arcis nobilis incola, intende nostris conluvionibus vultum gemello cum diademate, cui posse soli cunctiparens dedit castum vel ipsum reddere fornicem, purgabor oris propitiabilis fulgore, nostrum si iecur inpleas. nil non pudicum est quod pia visere dignaris almo vel pede tangere.