Ite, umbrosas cingite silvas summaque montis iuga, Cecropii! celeri planta lustrate vagi, quae saxosae loca Parnetbo subiecta iacent, quae Thriasiis vallibus amnis rapida currens verberat unda; scandite colles semper canos nive Riphaea; hac, Aegalei qua nemus alta texitur alno, qua prata iacent quae rorifera mulcens aura Zephyrus vernas evocat herbas, ubi per graciles levis Ilisos labitur agros piger et steriles amne maligno radit harenas; vos qua Marathon tramite laevo saltus aperit, qua comitatae gregibus parvis nocturna petunt pabula fetae; vos qua tepidis subditus austris frigora mollit durus Acbarneus. alius rupem dulcis Hymetti, parvas alius calcet Aphidnas: pars illa diu vacat immunis, qua curvati litora ponti Sunion urget si quem tangit gloria silvae, vocat hunc Phlyus: hic versatur, metus agricolis, vulnere multo iam notus aper. at vos laxas canibus tacitis mittite habenas; teneant acres lora Molossos et pugnaces tendunt Cretes fortia trito vine ala collo. at Spartanos (genus est audax avidumque ferae) nodo cautus propiore liga: veniet tempus, cum latratu cava saxa sonent; nunc dimissi nare sagaci captent auras lustraque presso quaerant rostro, dum lux dubia est, dum signa pedum roscida tellus impressa tenet. alius raras cervice gravi portare plagas, alius teretes properet laqueos. picta rubenti linea pinna vano cludat terrore feras. tibi vibretur missile telum, tu grave dextra laevaque simul robur lato dirige ferro, tu praecipites clamore feras subsessor ages; tu iam victor curvo solves viscera cultro. Ades en comiti, diva virago, cuius regno pars terrarum secreta vacat, cuius certis petitur telis fera quae gelidum potat Araxen et quae stanti ludit in Histro. * tua Gaetulos dextra leones, tua Cretaeas sequitur cervas; nunc veloces figis dammas leviore manu. tibi dant variae pectora tigres, tibi villosi terga bisontes latisque feri cornibus uri. quicquid solis pascitur arvis, sive illud Arabs divite silva sive illud inops novit Garamans sive ferocis iuga Pyrenes sive Hyrcani celant saltus, vacuisque vagus Sarmata campis, arcus metuit, Diana, tuos. tua si gratus numina cultor tulit in saltus. retia vinctas tenuere feras, nulli laqueum rupere pedes: fertur plaustro praeda gementi; tum rostra canes sanguine multo- rubicunda gerunt repetitque casas rustica longo turba triumpho. en, diva, faves: signum arguti misere canes. vocor in silvas, hac, hac pergam qua via longum compensat iter. O magna vasti Creta dominatrix freti, cuius per omne litus innumerae rates tenuere † pontum quicquid Assyria tenus tellure Nereus pervius rostris secat, cur me in penates obsidem invisos datam hostique nuptam degere aetatem in malis lacrimisque cogis? profugus en coniunx abest praestatque nuptae quam solet Theseus fidem, fortis per altas invii retro lacus vadit tenebras miles audacis proci, solio ut revulsam regis inferni abstrahat; pergit furoris socius, haud illum timor pudorque tenuit— stupra et illicitos toros Acheronte in imo quaerit Hippolyti pater. Sed maior alius incubat maestae dolor, non. me quies nocturna, non altus sopor solvere curis: alitur et crescit malum et ardet intus qualis Aetnaeo vapor exundat antro. Palladis telae vacant et inter ipsas pensa labuntur manus; non colere donis templa votivis libet. non inter aras. Atthidum mixtam choris. iactare tacitis conscias sacris faces, nec adire castis precibus aut ritu pio adiudicatae praesidem terrae deam: iuvat excitatas consequi cursu feras et rigida molli gaesa iaculari manu. Quo tendis. anime? quid furens saltus amas? fatale miserae matris agnosco malum: peccare noster novit in silvis amor. genetrix, tui me miseret: infando malo correpta pecoris efferum saevi ducem audax amasti; torvus, impatiens iugi adulter ille, ductor indomiti gregis— sed amabat aliquid, quis meas miserae deus aut quis iuvare Daedalus flammas queat? non si ipse remeet, arte Mopsopia potens qui nostra caeca monstra conclusit domo, promittat ullam casibus nostris opem. stirpem perosa Solis invisi Venus per nos catenas vindicat Martis sui suasque, probris omne Phoebeum genus onerat nefandis: nulla Minois levi defuncta amore est, iungitur semper nefas. Thesea coniunx, clara progenies Iovis, nefanda casto pectore exturba ocius, extingue flammas neve te dirae spei praebe obsequentem: quisquis in primo obstitit pepulitque amorem, tutus ac victor fuit; qui blandiendo dulce nutrivit malum, sero recusat ferre quod subiit iugum. Nec me fugit, quam durus et veri insolens ad recta flecti regius nolit tumor, quemcumque dederit exitum casus feram: fortem facit vicina libertas senem. Honesta primum est velle nec labi via. pudor est secundus nosse peccandi modum, quo, misera, pergis? quid domum infamem aggravas superasque matrem? maius est monstro nefas: nam monstra fato, moribus scelera imputes, si, quod maritus supera non cernit loca, tutum esse facinus credis et vacuum metu, erras; teneri crede Lethaeo abditum Thesea profundo et ferre perpetuam Styga: quid ille, lato maria qui regno premit populisque reddit iura centeni», pater? latere tantum facinus occultum sinet? sagax parentum est cura. credamus tamen astu doloque tegere nos tantum nefas: quid ille rebus lumen infundens suum matris parens? quid ille qui mundum quatit vibrans corusca fulmen Aetnaeum manu, sator deorum? credis hoc posse effici, inter videntes omnia ut lateas avos? sed ut secundus numinum abscondat favor coitus nefandos utque contingat stupro negata magnis sceleribus semper fides: quid poena praesens, conscius mentis pavor animusque culpa plenus et semet timens? scelus aliqua tutum, nulla securum tulit. compesce amoris impii flammas, precor, nefasque quod non ulla tellus barbara commisit umquam, non vagi campis Getae nec inhospitalis Taurus aut sparsus Scythes; expelle facinus mente castifica horridum memorque matris metue concubitus novos. miscere thalamos patris et gnati apparas uteroque prolem capere confusam impio? perge et nefandis verte naturam ignibus— cur monstra cessant? aula cur fratris vacat? prodigia totiens orbis insueta audiet, natura totiens legibus cedet suis, quotiens amabit Cressa? Quae memoras scio vera esse, nutrix; sed furor cogit sequi peiora, vadit animus in praeceps sciens remeatque frustra sana consilia appetens. sic cum gravatam navita adversa ratem propellit unda, cedit in vanum labor et victa prono puppis aufertur vado. quid ratio possit? vicit ac regnat furor potensque tota mente dominatur deus. hic volucer omni pollet in- terra impotens ipsumque flammis torret indomitis Iovem; Gradivus istas belliger sensit faces, opifex trisulci fulminis sensit deus, et qui furentis semper Aetnaeis iugis versat caminos igne tam parvo calet; ipsumque Phoebum, tela qui nervo regit, figit sagitta certior missa puer volitatque caelo pariter et terris gravis. Deum esse amorem turpis et vitio favens finxit libido, quoque liberior foret titulum furori numinis falsi addidit. natum per omnis scilicet terras vagum Erycina mittit, ille per caelum volans proterva tenera tela molitur manu regnumque tantum minimus e superis habet: vana ista demens animus ascivit sibi Venerisque numen finxit atque arcus dei. quisquis secundis rebus exultat nimis fluitque luxu, semper insolita appetit. tunc illa magnae dira fortunae comes subit libido: non placent suetae dapes, non tecta sani moris aut vilis scyphus. cur in penates rarius tenues subit haec delicatae eligens pestis domos? cur sancta parvis habitat in tectis Venus mediumque sanos vulgus affectus tenet et se coercent modica? contra divites regnoque fulti plura quam fas est petunt? quod non potest vult posse qui nimium potest. quid deceat alto praeditam solio vides: metue ac verere sceptra remeantis viri. Amoris in me maximum regnum puto reditusque nullos metuo: non umquam amplius convexa tetigit supera qui mersus semel adiit silentem nocte perpetua domum. Ne crede Diti. clauserit regnum licet canisque diras Stygius observet fores: solus negatas invenit Theseus vias. Veniam ille amori forsitan nostro dabit. Immitis etiam coniugi castae fuit: experta saevam est barbara Antiope manum. sed posse flecti coniugem iratum puta: quis huius animum flectet intractabilem? exosus omne feminae nomen fugit, immitis annos caelibi vitae dicat, conubia vitat: genus Amazonium scias. Hunc in nivosi collis haerentem iugis, et aspera agili saxa calcantem pede sequi per alta nemora, per montes placet. Resistet ille seque mulcendum dabit castosque ritus Venere non casta exuet? tibi ponet odium, cuius odio forsitan persequitur omnes? precibus haud vinci potest. Ferus est? amore didicimus vinci feros. Fugiet. Per ipsa maria si fugiet, sequar. Patris memento. Meminimus matris simul. Genus omne profugit. Paelicis careo metu. Aderit maritus— Nempe Perithoi comes? Aderitque genitor, Mitis, Ariadnae pater. Per has senectae splendidas supplex comas fessumque curis pectus et cara ubera precor, furorem siste teque ipsa adiuva: pars sanitatis velle sanari fuit. Non omnis animo cessit ingenuo pudor. paremus, altrix. qui regi non vult amor vincatur. haud te, fama, maculari sinam. haec sola ratio est, unicum effugium mali: virum sequamur, morte praevertam nefas. Moderare, alumna, mentis effrenae impetus, animos coerce, dignam ob hoc vita reor quod esse temet autumas dignam nece. Decreta mors est: quaeritur fati genus. laqueone vitam finiam an ferro incubem? an missa praeceps arce Palladia cadam? Sic te senectus nostra praecipiti sinat perire leto? siste furibundum impetum. haud quisquam ad vitam facile revocari potest Prohibere nulla ratio periturum potest: ubi qui mori constituit et debet mori. proin castitatis vindicem armemus manum. Solamen annis unicum fessis, era, si tam protervus incubat menti furor, contemne famam— fama vix vero favet, peius merenti melior et peior bono. temptemus animum tristem et intractabilem. meus iste labor est aggredi iuvenem ferum mentemque saevam flectere immitis viri. Diva non miti generata ponto, quam vocat matrem geminus Cupido, impotens flammis simul et sagittis iste lascivus puer et renidens tela quam certo moderatur arcu! labitur totas furor in medullas igne furtivo populante venas. non habet latam data plaga frontem, sed vorat tectas penitus medullas, nulla pax isti puero: per orbem spargit effusas agilis sagittas; quaeque nascentem videt ora solem, quaeque ad Hesperiae iacet ora metas, si qua ferventi subiecta cancro, si qua Parrbasiae glacialis ursae semper errantes patitur colonos, novit hos aestus, iuvenum feroces concitat flammas senibusque fessis rursus extinctos revocat calores, virginum ignoto ferit igne pectus et iubet caelo superos relicto vultibus falsis habitare terras. Thessali Phoebus pecoris magister egit armentum positoque plectro impari tauros calamo vocavit, induit formas quotiens minores ipse qui caelum nebulasque ducit: Candidas ales modo movit alas, dulcior vocem moriente cygno; fronte nunc torva petulans iuvencus virginum stravit sua terga ludo, perque fraternos nova regna fluctus ungula lentos imitante remos * pectore adverso domuit profundum, pro sua vector timidus rapina, arsit obscuri dea clara mundi nocte deserta nitidosque fratri tradidit currus aliter regendos: ille nocturnas agitare bigas discit et gyro breviore flecti, dum tremunt axes graviore curru; nec suum tempus tenuere nectes et dies tardo remeavit ortu. natus Alcmena posuit pharetras et minax vasti spolium leonis, passus aptari digitis zmaragdos et^dari legem rudibus capillis; crura distincto religavit auro. luteo plantas cohibente socco; et manu, clavam modo qua gerebat, fila deduxit properante fuso: Vidit Persis ditique ferox Lydia regno deiecta feri terga leonis umerisque, quibus sederat alti regia caeli, tenuem Tyrio stamine pallam. sacer est ignis (credite laesis) nimiumque potens, qua terra salo cingitur alto quaque per ipsum candida mundum sidera currunt: haec regna tenet puer immitis, spicula cuius sentit in imis pervius undis rex Nereidum flammamque nequit relevare mari. ignes sentit genus aligerum; Venere instinctus suscipit audax grege pro toto bella iuvencus; si coniugio timuere suo, poscunt timidi proelia cervi. Poeni quatiunt colla leones cum movit Amor. et mugitu dant concepti signa furoris. tunc virgatas India tigres decolor horret; tunc vulnificos acuit dentes aper et toto est spumeus ore; tum silva gemit murmure saevo. amat insani belua ponti Lucaeque boves: vindicat omnes natura, sibi nihil immune est, odiumque perit, cum iussit Amor: veteres cedunt ignibus irae. quid plura canam? vincit saevas cura novercas. altrix, profare quid feras; quonam in loco est regina? saevis ecquis- est flammis modus?. Spes nulla tantum posse leniri malum, finisque flammis nullus insanis erit. torretur aestu tacito et inclusus quoque, quamvis tegatur, proditur vultu furor; erumpit oculis ignis et lassae genae lucem recusant, nil idem dubiae placet artusque varie iactat incertus dolor, nunc ut soluto labitur moriens gradu et vix labante sustinet collo caput, nunc se quieti reddit et. somni immemor, noctem querelis ducit; attolli iubet iterumque poni corpus et solvi comas rursusque fingi: semper impatiens sui mutatur habitus, nulla iam Cereris subit cura aut salutis; vadit' incerto pede, iam viribus defecta: non idem vigor, non ora tinguens nitida purpureus rubor; populatur artus cura, iam gressus tremunt tenerque nitidi corporis cecidit decor. et qui ferebant signa Phoebeae facis oculi nihil gentile nec patrium micant. lacrimae cadunt per ora et assiduo genae rore irrigantur, qualiter Tauri iugis tepido madescunt imbre percussae nives. Sepone questus: non levat miseros dolor; agreste placa virginis numen deae. Sed en, patescunt regiae fastigia. reclinis ipsa sedis auratae toro solitos amictus mente non sana abnuit. Removete, famulae, purpura atque auro inlitas vestes, procul sit muricis Tyrii rubor, quae fila ramis ultimi Seres legunt: brevis expeditos zona constringat sinus, cervix monili vacua, nec niveus lapis deducat auris, Indici donum maris; odore crinis sparsus Assyrio vacet, sic temere iactae. colla perfundant comae umerosque summos, cursibus motae citis ventos sequantur, laeva se pharetrae dabit, hastile vibret dextra Thessalicum manus. talis severi mater Hippolyti fuit. qualis relictis frigidi Ponti plagis egit catervas Atticum pulsans solum Tanaitis aut Maeotis et nodo comas coegit emisitque. lunata latus protecta pelta: talis in silvas ferar. Regina nemorum, sola quae montes colis et una solis montibus coleris dea, converte tristes ominum in melius minas, o magna silvas inter et lucos dea claramque caeli sidus et noctis decus, cuius relucet mundus alterna vice, Hecate triformis, en ades coeptis favens. animum rigentem tristis Hippolyti doma: det facilis aures: mitiga pectus ferum: amare discat, mutuos ignes ferat. inflecte mentem: torvus aversus ferox in iura Veneris redeat, huc vires tuas intende: sic te lucidi vultus ferant et nube rapta cornibus puris eas, sic te regentem frena nocturni aetheris detrahere numquam Thessali cantus queant nullusque de te gloriam pastor ferat, ades invocata, iam fave votis, dea: ipsum intuor solemne venerantem sacrum nullo latus comitante— quid dubitas? dedit tempus locumque casus: utendum artibus, trepidamus? haud est facile mandatum scelus audere, verum iussa qui regis timet, deponat omne et pellat ex animo decus: malus est minister regii imperii pudor. Quid huc seniles fessa moliris gradus, o fida nutrix, turbidam frontem gerens et maesta vultu? sospes est certe parens sospesque Phaedra stirpis et geminae iugum? Metus remitte, prospero regnum in statu est domusque florens sorte felici viget. sed tu beatis mitior rebus veni: namque anxiam me cura sollicitat tui, quod te ipse poenis gravibus infestus domas. quem fata cogunt, ille cum venia est miser; at si quis ultro se malis offert volens seque ipse torquet, perdere est dignus bona quis nescit uti. potius annorum memor mentem relaxa: noctibus festis facem attolle, curas Bacchus exoneret graves; aetate fruere: mobili cursu fugit, nunc facile pectus, grata nunc iuveni Venus: exultet animus, cur toro viduo iaces? tristem iuventam solve; nunc cursus rape, effunde habenas, optimos vitae dies effluere prohibe, propria descripsit deus officia et aevum per suos duxit gradus: laetitia iuvenem, frons decet tristis senem. quid te coherces et necas rectam indolem? seges illa magnum fenus agricolae dabit quaecumque laetis tenera luxuriat satis, arborque celso vertice evincet nemus quam non maligna caedit aut resecat" manus: ingenia melius recta se in laudes ferunt, si nobilem animum vegeta libertas alit. truculentus et silvester ac vitae inscius tristem iuventam Venere deserta coles? hoc esse munus credis indictum viris, ut dura tolerent, cursibus domitent equos et saeva bella Marte sanguineo gerant? quam varia leti genera mortalem trahunt carpuntque turbam, pontus et ferrum et doli! providit ille maximus mundi parens, cum tam rapaces cerneret Pati manus, ut damna semper subole repararet nova. sed fata credas desse: sic atram Styga iam petimus ultro, caelibem vitam probet sterilis iuventus: hoc erit, quicquid vides, unius aevi turba et in semet ruet. excedat agedum rebus humanis Venus, quae supplet ac restituit exhaustum genus: orbis iacebit squalido turpis situ, vacuum sine ullis piscibus stabit mare, alesque caelo derit et silvis fera solis et aer pervius ventis erit. proinde vitae sequere naturam ducem: urbem frequenta, civium coetum cole. Non alia magis est libera et vitio carens ritusque melius vita quae priscos colat, quam quae relictis moenibus silvas amat. non illum avarae mentis inflammat furor qui se dicavit montium insontem iugis, non aura populi et vulgus infidum bonis, non pestilens invidia, non fragilis favor; .non ille regno servit aut regno imminens vanos honores sequitur aut fluxas opes, spei metusque liber, haud illum niger edaxque livor dente degeneri petit; nec scelera populos inter atque urbes sata novit nec omnes conscius strepitus pavet aut verba fingit; mille non quaerit tegi dives columnis nec trabes multo insolens suffigit auro; non cruor largus pias inundat aras, fruge nec sparsi sacra centena nivei colla summittunt boves: sed rure vacuo potitur et aperto aethere innocuus errat, callidas tantum feris struxisse fraudes novit et fessus gravi labore niveo corpus Iliso fovet: nunc ille ripam celeris Alphei legit, nunc nemoris alti densa metatur loca, ubi Lerna puro gelida perlucet vado, sedesque mutas: hinc aves querulae fremunt ornique ventis lene percussae tremunt veteresque fagi. iuvit aut amnis vagi pressisse ripas, caespite aut nudo leves duxisse somnos, sive fons largus citas defundit undas sive per flores novos fugiente dulcis murmurat rivo sonus. excussa silvis poma compescunt famem et fraga parvis vulsa dumetis cibos faciles ministrant, regios luxus procul est impetus fugisse: sollicito bibunt auro superbi; quam iuvat nuda manu captasse fontem! certior somnus premit secura duro membra versantem toro. non in recessu furta et obscuro improbus quaerit cubili seque multiplici timens domo recondit: aethera ac lucem petit et teste caelo vivit, hoc equidem reor vixisse ritu prima quos mixtos deis profudit aetas, nullus his auri fuit caecus cupido, nullus in campo sacer divisit agros arbiter populis lapis; nondum secabant credulae pontum rates: sua quisque norat maria; non vasto aggere crebraque turre duxerant urbes latus; non arma saeva miles aptabat manu nec torta clausas fregerat saxo gravi ballista portas, iussa nec dominum pati iuncto ferebat terra servitium bove: sed arva per se feta poscentes nihil pavere gentes, silva nativas opes et opaca dederant antra nativas domos. rupere foedus impius lucri furor et ira praeceps quaeque succensas agit libido mentes; venit imperii sitis cruenta, factus praeda maiori minor: pro iure vires esse. tum primum manu bellare nuda saxaque et ramos rudes vertere in arma: non erat gracili levis armata ferro cornus aut longo latus mucrone cingens ensis aut crista procul galeae comantes: tela faciebat dolor. invenit artes bellicus Mavors novas et mille formas mortis, hinc terras cruor infecit omnis fusus et rubuit mare. tum scelera dempto fine per cunctas domos iere, nullum caruit exemplo nefas: a fratre frater, dextera gnati parens cecidit, maritus coniugis ferro iacet perimuntque fetus impiae matres suos; taceo novercas. mitius nil est feris sed dux malorum femina: haec scelerum artifex obsedit animos, huius incestis stupris fumant tot urbes, bella tot gentes gerunt et versa ab imo regna tot populos premunt. sileantur aliae: sola coniunx Aegei, Medea, reddet feminas dirum genus. Cur omnium fit culpa paucarum scelus? Detestor omnis, horreo fugio execror. sit ratio, sit natura, sit dirus furor: odisse placuit, ignibus iunges aquas et amica ratibus ante promittet vada incerta Syrtis, ante ab extremo sinu Hesperia Tethys lucidum attollet diem et ora dammis blanda praebebunt lupi, quam victus animum feminae mitem geram. Saepe obstinatis induit frenos Amor et odia mutat, regna materna aspice: illae feroces sentiunt Veneris iugum; testaris istud unicus gentis puer. Solamen unum matris amissae fero. odisse quod iam feminas omnis licet. Vt dura cautes undique intractabilis resistit undis et lacessentes aquas longe remittit, verba sic spernit mea. Sed Phaedra praeceps graditur, impatiens quo se dabit fortuna? quo verget furor? terrae repente corpus exanimum accidit et ora morti similis obduxit color, attolle vultus, dimove vocis moras: tuus en, alumna, temet Hippolytus tenet. Quis me dolori reddit atque aestus graves reponit animo? quam bene excideram mihi! Cur dulce munus redditae lucis fugis? Aude, anime, tempta, perage mandatum tuum. intrepida constent verba: qui timide rogat docet negare, magna pare sceleris mei olim peracta est; serus est nobis pudor: amavimus nefanda, si coepta exsequor, forsan iugali crimen abscondam face: honesta quaedam scelera successus facit— en incipe, anime!— Commodes paulum, precor, secretus aures, si quis est abeat comes. En locus ab omni liber arbitrio vacat. Sed ora coeptis transitum verbis negant; vis magna vocem mittit et maior tenet, vos testor omnis, caelites, hoc quod volo— me nolle Auimusne cupiens aliquid effari nequit? Curae leves loquuntur, ingentes stupent. Committe curas auribus, mater, meis. Matris superbum est nomen et nimium potens: nostros humilius nomen affectus decet; me vel sororem, Hippolyte, vel famulam voca, famulamque potius: omne servitium feram, non me per altas ire si iubeas nives, pigeat gelatis ingredi Pindi iugis; non, si per ignes ire et infesta agmina, cuncter paratis ensibus pectus dare. mandata recipe sceptra, me famulam accipe: te imperia regere, me decet iussa exequi muliebre non est regna tutari urbium; tu qui iuventae flore primaevo viges cives paterno fortis imperio rege, sinu receptam supplicem ac servam tege. miserere viduae— Summus hoc omen deus avertat, aderit sospes actutum parens. Regni tenacis dominus et tacitae Stygis nullam relictos fecit ad superos viam: thalami remittet ille raptorem sui? nisi forte amori placidus et Pluton sedet. Illum quidem aequi caelites reducem dabunt, sed dum tenebit vota in incerto deus, pietate caros debita fratres colam et te merebor esse ne viduam putes ac tibi parentis ipse supplebo locum. O spes amantum credula, o fallax Amor! satisne dixi? precibus admotis agam. Miserere, tacitae mentis exaudi preces— libet loqui pigetque. Quodnam istud malum est? Quod in novercam cadere vix credas malum. Ambigua voce verba perplexa iacis: effare aperte, Pectus insanum vapor amorque torret. intimis fervet ferus penitus medullas atque per venas meat visceribus ignis mersus et venas latens ut agilis altas flamma percurrit trabes. Amore nempe Thesei casto furis? Hippolyte. sic est: Thesei vultus amo illos priores quos tulit quondam puer. cum prima puras barba signaret genas monstrique caecam Gnosii vidit domum et longa curva fila collegit via. quis tum ille fulsit! presserant vittae comam et ora flavus tenera tinguebat pudor: inerant lacertis mollibus fortes tori; tuaeque Phoebes vultus aut Phoebi mei. tuusque potius— talis, en talis fuit cum placuit hosti, sic tulit celsum caput: in te magis refulget incomptus decor; est genitor in te totus et torvae tamen pars «aliqua matris miscet ex aequo decus: in ore Graio Scythicus apparet rigor. si cum parente Creticum intrasses fretum. tibi fila potius nostra nevisset soror. te te, soror, quacumque siderei poli in parte fulges, invoco ad causam parem: domus sorores una corripuit duas, te genitor, at me gnatus. en supplex iacet adlapsa genibus regiae proles domus. respersa nulla labe et intacta, innocens tibi mutor uni. certa descendi ad preces: finem hic dolori faciet aut vitae dies. miserere amantis— Magne regnator deum, tam lentus audis scelera? tam lentus vides? et quando saeva fulmen.emittes manu, si nunc serenum est? omnis impulsus ruat aether et atris nubibus condat diem, ac versa retro sidera obliquos agant retorta cursus, tuque, sidereum caput, radiate Titan, tu nefas stirpis tuae speculare? lucem merge et in tenebras fuge. cur dextra, divum rector atque hominum, vacat tua nec trisulca mundus ardescit face? in me tona, me fige, me velox cremet transactus ignis— sum nocens, merui mori: placui novercae, dignus en stupris ego?. scelerique tanto visus ego solus tibi materia facilis? hoc meus meruit rigor? o scelere vincens omne femineum genus, o maius ausa matre monstrifera malum genetrice peior! illa se tantum stupro contaminavit, et tamen. tacitum diu crimen biformi partus exhibuit nota scelusque matris arguit vultu truci ambiguus infans— ille te venter tulit. o ter quaterque prospero fato dati quos hausit et peremit et leto dedit odium dolusque— genitor, invideo tibi: Colchide noverca maius haec, maius malum est. Et ipsa nostrae fata cognosco domus: fugienda petimus; sed mei non sum potens. te vel per ignes, per mare insanum sequar rupesque et amnes, unda quos torrens rapit; quacumque gressus tuleris hac amens agar— iterum, superbe, genibus advolvor tuis. Procul impudicos corpore a casto amove tactus— quid hoc est? etiam in amplexus ruit? stringatur ensis, merita supplicia exigat. en impudicum crine contorto caput laeva reflexi: iustior numquam focis datus tuis est sanguis, arquitenens dea. Hippolyte, nunc me compotem voti facis: sanas furentem. maius hoc voto meo est, salvo ut pudore manibus immoriar tuis. Abscede, vive ne quid exores, et hic contactus ensis deserat castum latus. quis eluet me Tanais aut quae barbaris Maeotis undis Pontico incumbens mari? non ipse toto magnus Oceano pater tantum expiarit sceleris, o silvae, o ferae! Deprensa culpa est. anime, quid segnis stupes? regeramus ipsi crimen atque ultro impiam Venerem arguamus: scelere velandum est scelus: tutissimum est inferre, cum timeas, gradum. ausae priores simus an passae nefas, secreta cum sit culpa, quis testis sciet? Adeste, Athenae! fida famulorum manus, fer opem! nefandi raptor Hippolytus stupri instat premitque, mortis intentat metum, ferro pudicam terret— en praeceps abit ensemque trepida liquit attonitus fuga. pignus tenemus sceleris, hanc maestam prius recreate, crinis tractus et lacerae comae ut sunt remaneant, facinoris tanti notae, perferte 4n urbem, recipe iam sensus, era. quid te ipsa lacerans omnium adspectus fugis? mens inpudicam facere, non casus solet. Fugit insanae similis procellae, ocior nubes glomerante Coro, ocior cursum rapiente flamma, stella cum ventis agitata longos porrigit ignes. Conferat tecum decus omne priscum fama miratrix senioris aevi: pulchrior tanto tua forma lucet, clarior quanto micat orbe pleno cum suos ignes coeunte cornu iunxit et curru properante pernox exerit vultus rubicunda Phoebe nec tenent stellae faciem minores; talis est. primas referens tenebras, nuntius noctis, modo lotus undis Hesperus, pulsis iterum tenebris Lucifer idem. Et tu. thyrsigera Liber ab India. intonsa iuvenis perpetuum coma, tigres pampinea cuspide territans ac mitra cohibens cornigerum caput, non vinces rigidas Hippolyti comas. ne vultus nimium suspicias tuos: omnis per populos fabula distulit, Phaedrae quem Bromio praetulerit soror. Anceps forma bonum mortalibus," exigui donum breve temporis, ut velox celeri pede laberis! Non sic prata novo vere decentia aestatis calidae despoliat vapor, saevit solstitio cum medius dies et noctes brevibus praecipitant rotis languescunt folio et lilia pallido: ut gratae capiti deficiunt comae et fulgor teneris qui radiat genis momento rapitur nullaque non dies formonsi spolium corporis abstulit. res est forma fugax: quis sapiens bono confidat fragili? dum licet, utere. tempus te tacitum subruit. horaque semper praeterita deterior subit. Quid deserta petis? tutior aviis non est forma locis: te nemore abdito, cum Titan medium constituit diem, cingent turba licens Naides improbae, formonsos solitae claudere fontibus, et somnis facient insidias tuis lascivae nemorum deae Panas quae Dryades montivagos petunt, aut te stellifero despiciens polo sidus post veteres Arcadas editum currus non poterit flectere candidos. et nuper rubuit, nullaque lucidis nubes sordidior vultibus obstitit: at nos solliciti numine turbido, tractari! Thessalicis carminibus rati, tinnitus dedimus: tu fueras labor et tu causa morae, te dea noctium dum spectat celeres sustinuit vias. Vexent hanc faciem frigora parcius, haec solem facies rarius appetat: lucebit Pario marmore clarius, quam grata est facies torva viriliter et pondus veteris triste supercili! Phoebo colla licet splendida compares: illum caesaries nescia colligi perfundens umeros ornat et integit; te frons hirta decet, te brevior coma nulla lege iacens; tu licet asperos pugnacesque deos viribus audeas et vasti spatio vincere corporis: aequas. Herculeos nam iuvenis toros, Martis belligeri pectore latior, si dorso libeat cornipedis vehi, frenis Castorea mobilior manu Spartanum poteris flectere Cyllaron. ammentum digitis tende prioribus et totis iaculum dirige viribus: tam longe, dociles spicula figere, non mittent gracilem Cretes harundinem. aut si tela modo spargere Parthico in caelum placeat, nulla sine alite descendent, tepido viscere condita praedam de mediis nubibus afferent. Raris forma viris (saecula perspice) inpunita fuit. te melior deus tutum praetereat formaque nobilis deformis senii monstret imaginem. Quid sinat inausum feminae praeceps furor? nefanda iuveni crimina insonti apparat. en scelera! quaerit crine lacerato fidem, decus omne turbat capitis, umectat genas: instruitur omni fraude feminea dolus. Sed iste quisnam est, regium in vultu decus gerens et alto vertice attollens caput? ut ora iuveni paria Perithoo gerit, ni languido pallore canderent genae staretque recta squalor incultus coma. en ipse Theseus redditus terris adest. Tandem profugi noctis aeternae plagam vastoque manes carcere umbrantem polum, et vix cupitum sufferunt oculi diem. iam quarta Eleusin dona Triptolemi secat paremque totiens libra composuit diem, ambiguus ut me sortis ignotae labor detinuit inter mortis et vitae mala. pars una vitae mansit extincto mihi: sensus malorum; finis Alcides fuit, qui cum revulsum Tartaro abstraheret canem, me quoque supernas pariter ad sedes tulit. sed fessa virtus robore antiquo caret trepidantque gressus, heu, labor quantus fuit Phlegethonte ab imo petere longinquum aethera pariterque mortem fugere et Alciden sequi. Quis fremitus aures flebilis pepulit meas? expromat aliquis, luctus et lacrimae et dolor, in limine ipso maesta lamentatio? auspicia digna prorsus inferno hospite. Tenet obstinatum Phaedra consilium necis fletusque nostros spernit ac morti imminet. Quae causa leti? reduce cur moritur viro? Haec ipsa letum causa maturum attulit. Perplexa magnum verba nescio quid tegunt. effare aperte quis gravet mentem dolor. Haut pandit ulli; maesta secretum occulit statuitque secum ferre quo moritur malum. iam perge, quaeso, perge: properato est opus. Reserate clausos regii postes laris. 0 socia thalami, sicine adventum viri et expetiti coniugis vultum excipis? quin ense viduas dexteram atque animum mihi restituis et te quicquid e vita fugat expromis? Eheu, per tui sceptrum imperi, magnanime Theseu, perque natorum indolem tuosque reditus perque iam cineres meos, permitte mortem, Causa quae cogit mori? Si causa leti dicitur, fructus perit. Nemo istud alius, me quidem excepto, audiet. Aures pudica coniugis solas timet. Effare: fido pectore arcana occulam. Alium silere quod voles, primus sile. Leti facultas nulla continget tibi. Mori volenti desse mors numquam potest. Quod sit luendum morte delictum indica. Quod vivo. Lacrimae nonne te nostrae movent? Mors optima est perire lacrimandum suis. Silere pergit, verbere ac vinclis opus; altrixque prodet quicquid haec fari abnuit. vincite ferro, verberum vis extrahat secreta mentis, Ipsa iam fabor. mane. Quidnam ora maesta avertis et lacrimas genis subito coortas veste praetenta optegis? Te, te, creator caelitum, testem invoco et te, coruscum lucis aetheriae iubar, t ex cuius ortu nostra dependet domus: temptata precibus restiti; ferro ac minis non cessit animus: vim tamen corpus tulit. labem hanc pudoris eluet noster cruor. Quis, ede, nostri decoris eversor fuit? Quem rere minime, Quis sit audire expeto. Hic dicet ensis quem tumultu territus liquit stuprator civium accursum timens. Quod facinus, heu me, cerno? quod monstrum intuor? regale patris asperum signis ebur capulo refulget, gentis Actaeae decus. sed ipse quonam evasit? Hi trepidum fuga videre famuli concitum celeri pede. Pro sancta Pietas, pro gubernator poli et qui secundum fluctibus regnum moves, unde ista venit generis infandi lues? hunc Graia tellus aluit an Taurus Scythes Colchusque Phasis? redit ad auctores genus stirpemque primam degener sanguis refert. est prorsus iste gentis armiferae furor, odisse Veneris foedera et castum diu vulgare populis corpus, o tetrum genus nullaque victum lege melioris soli! ferae quoque ipsae Veneris evitant nefas, generisque leges inscius servat pudor. ubi vultus ille et ficta maiestas viri atque habitus horrens, prisca et antiqua appetens,' morumque senium triste et affectus graves? o vita fallax, abditos sensus geris animisque pulchram turpibus faciem induis: pudor impudentem celat, audacem quies, pietas nefandum; vera fallaces probant simulantque molles dura. silvarum incola ille efferatus castus intactus rudis, mihi te reservas? a meo primum toro et scelere tanto placuit ordiri virum? iam iam superno numiui grates ago, quod icta nostra cecidit Antiope manu, quod non ad antra Stygia descendens tibi matrem reliqui, profugus ignotas procul percurre gentes: te licet terra ultimo summota mundo dirimat Oceani plagis orbemque nostris pedibus obversum colas, licet in recessu penitus extremo abditus horrifera celsi regna transieris poli hiemesque supra positus et canas nives gelidi frementes liqueris Boreae ruinas post te furentes, sceleribus poenas dabis. profugum per omnis pertinax latebras premam: longinqua clausa abstrusa diversa invia emetiemur, nullus obstabit locus: scis unde redeam, tela quo mitti haud queunt, huc vota mittam, genitor aequoreus dedit ut vota prono terna concipiam deo. et invocata munus hoc sanxit Styge. En perage donum triste, regnator freti! non cernat ultra lucidum Hippolytum diem adeatque manes iuvenis iratos patri, fer abominandam nunc opem gnato, parens: numquam supremum numinis munus tui consumeremus. magna ni premerent mala: inter profunda Tartara et Ditem horridum et imminentes regis inferni minas, voto peperci: redde nunc pactam fidem, genitor, moraris? cur adhuc undae silent? nunc atra ventis nubila impellentibus subtexe noctem, sidera et caelum eripe, effunde pontum, vulgus aequoreum cie fluctusque ab imo tumidus Oceano voca. O magna parens, Natura, deum tuque igniferi rector Olympi, qui sparsa cito sidera mundo cursusque vagos rapis astrorum celerique polos cardine versas, cur tanta tibi cura perennes agitare vias aetheris alti, ut nunc canae frigora brumae nudent silvas, nunc arbustis redeant umbrae, nunc aestivi colla leonis Cererem magno fervore coquant viresque suas temperet annus? sed cur idem qui tanta regis, sub quo vasti pondera mundi librata suos ducunt orbes, hominum nimium' securus abes, non sollicitus prodesse bonis, nocuisse malis? res humanas ordine nullo Fortuna regit sparsitque manu munera caeca, peiora fovens; vincit sanctos dira libido, fraus sublimi regnat in aula. tradere turpi fasces populus gaudet, eosdem colit atque odit. tristis virtus perversa tulit praemia recti: castos sequitur mala paupertas vitioque potens regnat adulter: o vane pudor falsumque decus! Sed quid citato nuntius properat gradu rigatque maestis lugubrem vultum genis? O sors acerba et dura, famulatus gravis, cur me ad nefandum nuntium casus vocat? Ne metue cladis fortiter fari asperas: non imparatum pectus aerumnis fero. Vocem dolori lingua luctificam negat. Proloquere quae sors aggravet quassam domum. Hippolytus, heu me, flebili leto occubat. Gnatum parens obisse iam pridem scio: nunc raptor obiit, mortis effare ordinem. Vt profugus urbem liquit infesto gradu celerem citatis passibus cursum explicans, celso sonipedes ocius subigit iugo et ora frenis domita substrictis ligat. tum multa secum effatus et patrium solum abominatus saepe genitorem ciet acerque habenis lora permissis quatit: cum subito vastum tonuit ex alto mare crevitque in astra, nullus inspirat salo ventus, quieti nulla pars caeli strepit placidumque pelagus propria tempestas agit. non tantus Auster Sicula disturbat freta nec tam furens Ionius exsurgit sinus regnante Coro, saxa cum fluctu tremunt et cana summum spuma Leucaten ferit. consurgit ingens pontus in vastum aggerem, tumidumque monstro pelagus in terras ruit. nec ista ratibus tanta construitur lues: terris minatur; fluctus haud cursu levi provolvitur: nescio quid onerato sinu gravis unda portat, quae novum tellus caput ostendit astris? Cyclas exoritur nova? latuere rupes numine Epidauri dei et scelere petrae nobiles Scironides et quae duobus terra comprirnitur fretis. haec dum stupentes quaerimus, totum en mare immugit, omnes undique scopuli adstrepunt; summum cacumen rorat expulso sale. spumat vomitque vicibus alternis aquas qualis per alta vehitur Oceani freta fluctum refundens ore physeter capax. , inhorruit concussus undarum globus solvitque sese et litori invexit malum maius timore, pontus in terras ruit suumque monstrum sequitur— os quassat tremor. quis habitus illi corporis vasti fuit! caerulea taurus colla sublimis gerens erexit altam fronte viridanti iubam; stant hispidae auris, orbibus varius color, et quem feri dominator habuisset gregis et quem sub undis natus: hinc flammam vomunt oculi, hinc relucent caerula insignes nota; opima cervix arduos tollit toros naresque hiulcis haustibus patulae fremunt; musco tenaci pectus ac palear viret, longum iubente spargitur fuco latus; tum pone tergus ultima in monstrum coit facies et ingens belua immensam trahit squamosa partem, talis extremo mari pistrix citatas sorbet aut frangit rates. tremuere terrae, fugit attonitum pecus passim per agros nec suos pastor sequi meminit iuvencos; omnis e saltu fera diffugit, omnis frigido exsanguis metu venator horret, solus immunis metu Hippolytus artis continet frenis equos pavidosque notae vocis hortatu ciet. est alta ad agros collibus ruptis via, vicina tangens spatia suppositi maris; hic se illa moles acuit atque iras parat. ut cepit animos seque praetemptans satis prolusit irae, praepeti cursu evolat, summam citato vix gradu tangens humum, et torva currus ante trepidantes stetit. contra feroci gustus insurgens minax vultu nec ora mutat et magnum intonat: 'haud frangit animum vanus hic terror meum: nam mihi paternus vincere est tauros labor.' inobsequentes protinus frenis equi rapuere currum iamque derrantes via, quacumque rabidos pavidus evexit furor, hac ire pergunt seque per scopulos agunt. at ille, qualis turbido rector mari ratem retentat, ne det obliquum latus, et arte fluctum fallit, haud aliter citos currus gubernat: ora nunc pressis trahit constricti frenis, terga nunc torto frequens verbere cohercet. sequitur adsiduus comes, nunc aequa carpens spatia, nunc contra obvius oberrat, omni parte terrorem movens. non-licuit ultra fugere: nam toto obvius incurrit ore corniger ponti horridus. tum vero pavida sonipedes mente exciti imperia solvunt seque luctantur iugo eripere rectique in pedes iactant onus. praeceps in ora fusus implicuit cadens laqueo tenaci corpus et quanto magis pugnat, sequaces hoc magis nodos ligat. sensere pecudes facinus— et curru levi, dominante nullo, qua timor iussit ruunt. talis per auras non suum agnoscens onus Solique falso creditum indignans diem Phaethonta currus devio excussit polo. late cruentat arva et inrisum caput scopulis resultat; auferant dumi comas, et ora duras pulchra populatur lapis peritque multo vulnere infelix decor. moribunda celeres membra pervolvunt rotae: tandemque raptum truncus ambusta sude medium per inguen stipite ingesto tenet, paulumque domino currus affixo stetit. haesere biiuges vulnere— et pariter moram dominumque rumpunt, inde semanimem secant virgulta, acutis asperi vepres rubis omnisque truncus corporis partem tulit. errant per agros funebris famuli manus, per illa qua distinctus Hippolytus loca longum cruenta tramitem signat nota, maestaeque domini membra vestigant canes. necdum dolentum sedulus potuit labor explere corpus, hocine est formae decus? qui modo paterni clarus imperii comes et certus heres siderum fulsit modo, passim ad supremos ille colligitur rogos et funeri confertur. O nimium potens, quanto parentes sanguinis vinclo tenes. natura, quam te colimus inviti quoque: occidere volui noxium, amissum fleo. Gaudere non est ipse quod voluit potens. Equidem malorum maximum hunc cumulum reor, si abominaiida casus optanda efficit. Et si odia servas, cur madent fletu genae? Quod interemi non, quod amisi fleo. Quanti casus humana rotant! minor in parvis Fortuna furit leviusque ferit leviora deus; servat placidos obscura quies praebetque senes casa securos. Admota aetheriis culmina sedibus Euros excipiunt, excipiunt Notos, insani Boreae minas imbriferumque Corum. Raros patitur fulminis ictus umida vallis: tremuit telo Iovis altisoni Caucasus ingens Plirygiurnque nemus matris Cybeles: metuens caelo Iuppiter alto vicina petit; non capit umquam magnos motus humilis tecti plebeia domus. circa regna tonat Volat ambiguis mobilis alis hora, nec ulli praestat velox Fortuna fidem, hic qui clari sidera mundi nitidumque diem morte relicta. luget maestos tristis reditus ipsoque magis flebile Averno sedis patriae videt hospitium. Pallas Actaeae veneranda genti, quod tuus caelum superosque Theseus spectat et fugit Stygias paludes, casta nil debes patruo rapaci: constat inferno numerus tyranno. Quae vox ab altis flebilis tectis sonat strictoque vaecors Phaedra quid ferro parat? Quis te dolore percitam instigat furor? quid ensis iste quidve vociferatio planctusque supra corpus invisum volunt? Me, me, profundi saeve dominator freti, invade et in me monstra caerulei maris emitte, quicquid intimo Tethys sinu extrema gestat, quicquid Oceanus vagis complexus undis ultimo fluctu tegit, o dure Theseu semper, o numquam ad tuos tuto reverse: gnatus et genitor nece reditus tuos luere; pervertis domum amore semper coniugum aut odio nocens. Hippolyte, tales intuor vultus tuos talesque feci? membra quis saevus Sinis aut quis Procrustes sparsit aut quis Cresius, Daedalea vasto claustra mugitu replens, taurus biformis ore cornigero ferox divulsit? heu me. quo tuus fugit decor oculique nostrum sidus? exanimis iaces? ades parumper verbaque exaudi mea— nil turpe loquimur: hac manu poenas tibi solvam et nefando pectori ferrum inseram animaque Phaedram pariter ac scelere exuam, et te per undas perque Tartareos lacus. per Styga, per amnes igneos amens sequar. placemus umbras: capitis exuvias cape laceraeque frontis accipe abscisam comam. non licuit animos iungere, at certe licet iunxisse fata. morere, si casta es, viro; si incesta, amori, coniugis thalamos petam tanto impiatos facinore? hoc derat nefas, ut vindicato sancta fruereris toro. o mors amoris una sedamen mali, o mors ^pudoris maximum laesi decus, confugimus ad te: pande placatos sinus. Audite, Athenae, tuque, funesta pater peior noverca: falsa memoravi et nefas, quod ipsa demens pectore insano hauseram, mentita finxi. vana punisti pater, iuvenisque castus crimine incesto iacet, pudicus, insons— recipe iam mores tuos. mucrone pectus impium iusto patet cruorque sancto solvit inferias viro. Quid facere rapto debeas gnato parens. disce a noverca: condere Acherontis plagis. Pallidi fauces Averni vosque, Taenarei specus, unda miseris grata Lethes vosque, torpentes lacus, impium rapite atque mersum premite perpetuis malis, nunc adeste, saeva ponti monstra, nunc vastum mare, ultimo quodcumque Proteus aequorum abscondit sinu, meque ovantem scelere tanto rapite in altos gurgites, tuque semper, genitor, irae facilis assensor meae, morte facili dignus haud sum qui nova natum nece segregem sparsi per agros quique, dum falsum nefas exsequor vindex severus, incidi in verum scelus. sidera et manes et undas scelere complevi meo: amplius sors nulla restat; regna me norunt tria. In hoc redimus? patuit ad caelum via, bina ut viderem funera et geminam necem, caelebs et orbus funebres una face ut concremarem prolis ac thalami rogos? donator atrae lucis, Alcide, tuum Diti remitte munus; ereptos mihi restitue manes, impius frustra invoco mortem relictam— crudus et leti artifex, exitia machinatus insolita effera, nunc tibimet ipse iusta supplicia irroga. pinus coacto vertice attingens humum caelo remissum findat in geminas trabes, mittarve praeceps saxa per Scironia? graviora vidi, quae pati clausos iubet Phlegethon nocentes igneo cingens vado: quae poena memet maneat et sedes, scio. umbrae nocentes, cedite et cervicibus bis, his repositum degravet fessas manus saxum, seni perennis Aeolio labor-, me ludat amnis ora vicina alluens; vultur relicto transvolet Tityo ferus meumque poenae semper accrescat iecur; et tu mei requiesce Perithoi pater: haec incitatis membra turbinibus ferat numquam resistens orbe revoluto rota. dehisce tellus, recipe me dirum chaos, recipe, haec ad umbras iustior nobis via est: gnatum sequor— ne metue qui manes regis: casti venimus; recipe me aeterna domo non exiturum, non movent divos preces; at si rogarem scelera, quam proni forent. Theseu, querelis tempus aeternum manet: nunc iusta nato solve et absconde ocius dispersa foede membra laniatu effero. Huc, huc reliquias vehite cari corporis pondusque et artus temere congestos date. Hippolytus hic est? crimen agnosco meum: ego te peremi; neu nocens tantum semel solusve fierem, facinus ausurus parens patrem advocavi. munere en patrio fruor, o triste fractis orbitas annis malum! complectere artus, quodque de nato est super, miserande, maesto pectore incumbens fove. Disiecta genitor membra laceri corporis in ordinem dispone et errantes loco restitue partes: fortis hic dextrae locus, hic laeva frenis docta moderandis manus ponenda: laevi lateris agnosco notas. quam magna lacrimis pars adhuc nostris abest! Durate trepidae lugubri officio manus, fletusque largos sistite, arentes genae, dum membra nato genitor adnumerat suo corpusque fingit, hoc quid est forma carens et turpe, multo vulnere abruptum undique? quae pars tui sit dubito; sed pars est tui: hic, hic repone, non suo, at vacuo loco. haecne illa facies igne sidereo nitens, inimica flectens lumina? huc cecidit decor? o dira fata, numinum o saevus favor! sic ad parentem natus ex voto redit? en haec suprema dona genitoris cape, saepe efferendus; interim haec ignes ferant. Patefacite acerbam caede funesta domum: Mopsopia claris tota lamentis sonet, vos apparate regii flammam rogi; at vos per agros corporis partes vagas inquirite. istam terra defossam premat, gravisque tellus impio capiti incubet.