Urbis amatorem Fuscum salvere iubemus ruris amatores, hac in re scilicet una multum dissimiles, at fraternis animis (quidquid adnuimus pariter vetuli notique columbi. Tu nidum servas; ego laudo ruris amoeni rivos et musco circumlita saxa nemusque. quid quaeris? vivo et regno, simul ista reliqui quae vos ad caelum effertis utque sacerdotis fugitivus liba recuso; pane egeo iam mellitis potiore placentis. Vivere Naturae si ponendaeque novistine locum potiorem rure beato? est ubi plus tepeant hiemes, ubi gratior aura leniat et rabiem Canis et momenta Leonis, cum semel accepit Solem furibundus acutum? est ubi divellat deterius Libycis olet aut nitet herba lapillis? purior in vicis aqua tendit rumpere plumbum, quam quae per pronum trepidat cum murmure rivum? nempe inter varias nutritur silva columnas, laudaturque domus longos quae prospicit agros. Naturam expelles et mala perrumpet furtim fastidia Non, qui Sidonio contendere callidus ostro nescit Aquinatem potantia vellera fucum, certius accipiet damnum propiusve quam qui non poterit vero distinguere falsum, quem res plus nimio delectavere secundae, mutatae quatient. si quid mirabere, pones invitus, fuge magna: Meet sub paupere tecto reges et regum vita praecurrere amicos. Cervus equum pugna melior communibus herbis pellebat, donec minor in certamine longo imploravit opes hominis frenum que recepit; sed postquam victor violens non equitem dorso, non frenum depulit ore. sic qui pauperiem veritus potiore metallis libertate caret, dominum vehet serviet aeternum, quia parvo nesciet uti. cui non conveniet sua res, ut si pede maior erit, subvertet, si minor, uret. Laetus sorte tua vives sapienter, Aristi, nec me dimittes cogere quam satis est ac non cessare videbor, imperat aut servit collecta pecunia cuique, tortum digna sequi potius quam ducere funem. Haec tibi dictabam post fanum putre Vacunae, excepto quod non simul esses, cetera laetus.