Insignem meriti virum Quirinum, placitum Deo, urbis moenia Sisciae concessum sibi martyrem conplexu patrio fovent. hic sub Galerio duce, qui tunc Illyricos sinus urgebat dicionibus, fertur catholicam fidem inlustrasse per exitum. non illum gladii rigor, non incendia, non ferae crudeli interitu necant, sed lymphis fluvialibus gurges, dum rapit, abluit. nil refert vitreo aequore an de flumine sanguinis tinguat passio martyrem; aeque gloria provenit fluctu quolibet uvida. summo pontis ab ardui sanctae plebis episcopus in praeceps fluvio datur suspensum laqueo gerens ingentis lapidem molae. deiectum placidissimo amnis vertice suscipit nec mergi patitur sibi, miris vasta natatibus saxi pondera sustinens. spectant eminus e solo doctorem pavidi greges; nam Christi populus frequens riparum sinuamina stipato agmine saepserat. sed Quirinus, ut eminens os circumtulit, heu, suos exemplo trepidos videt, nil ipse proprii memor inter stagna periculi. confirmat pia pectora, verbis mitificis rogans ne quem talia terreant, neu constans titubet fides aut poenam putet emori. dicentem Agitantibus amnis terga vehunt vadis, nec substrata profunditas saxoque et laqueo et viro audet sponte dehiscere. sensit martyr episcopus iam partam sibi praeripi palmam mortis et exitus, ascensumque negarier aeterni ad solium Patris. Iesu cunctipotens, ait, ‘haudquaquam tibi gloria haec est insolita aut nova, calcare fremitum maris prona et flumina sistere. scimus discipulum Petrum, cum vestigia tingueret mortali trepidus pede, dextrae subsidio tuae subiecisse salum solo. Iordanem quoque novimus tortis verticibus vagum, dum fertur rapido impetu, ad fontem refluis retro confugisse meatibus. haec miracula sunt tuae virtutis, Domine, ut modo suspendar leve praenatans summo gurgite fluminis, cum collo scopulum traham. iam plenus titulus tui est et vis prodita nominis, quam gentilis hebet stupor: absolvas, precor, optime, huius nunc animae moras. quid possis probat amnicus, qui vectat silicem, liquor, hoc iam quod superest cedo, quo nil est pretiosius pro te, Christe Deus, mori.’ orantem simul halitus et vox deserit et calor; scandit spiritus ardua, fit pondus grave saxeum, corpus suscipiunt aquae.