Est vera secta? te, Magister, consulo rectamne servamus fidem? an viperina non cavemus dogmata, et nescientes labimur? artam salutis vix viam discernere est inter reflexas semitas, tam multa surgunt perfidorum conpeta torris polita erroribus, obliqua sese conserunt divortia hinc inde textis orbitis. quas si quis errans ac vagus sectabitur, rectum relinquens tramitem, scrobis latentis pronus in foveam ruet, quam fodit hostilis manus, manus latronum, quae viantes obsidet iter sequentes devium, quid non libido mentis humanae struat? quid non malorum pruriat? statum lacessunt omnipotentis Dei calumniosis litibus, fidem minutis dissecant ambagibus ut quisque lingua est nequior; solvunt ligantque quaestionum vincula per syllogismos plectiles. vae captiosis sycophantarum strophis! vae versipelli astutiae! nodos tenaces recta rumpit regula, infesta dissertantibus. idcirco mundi stulta delegit Deus, ut concidant sophistica, deque inbecillis subiugavit fortia, simplex ut esset credere, lapis ecce nostro fixus offensaculo est, inpingat in quem vanitas, signum caventi, non caventi scandalum: hunc sternit, illum dirigit, dum plura temptat caecus incerto gradu, incurrit id quod obvium est. fax sola fidei est pracferenda gressibus, ut recta sint vestigia. quis in tenebris hostis errantes tamen pulsat trahitque et proterit, qui sparsa ad ipsum conmeantum transitum frumenta saevus devorat, qui laeta Christi culta fur interpolat addens avenas aemulas. quas de veneni lacte in herbam fertiles patitur colonus crescere, ne forte culmum fibra inanis spiceum simul revulsa internecet. expectat ergo dum dolosa 1 et farrea fervens coquat maturitas, det ventilabro lecta quaeque ut horreis, urat recrementum focis, refert sed ipsa nosse, quae messem necant, zizaniorum semina.