Christe, servorum regimen tuorum, mollibus qui nos moderans habenis leniter frenas, facilique saeptos lege coerces, ipse cum portans onus inpeditum corporis duros tuleris labores, maior exemplis famulos remisso dogmate palpas. nona summissum rotat hora solem, partibus vixdum tribus evolutis, quarta devexo superest in axe portio lucis, nos brevis voti dape vindicata solvimus festum, fruimurque mensis adfatim plenis, quibus inbuatur prona voluptas. tantus aeterni favor est Magistri, doctor indulgens ita nos amico lactat hortatu, levis obsequella ut muleeat artus, addit et ne quis velit invenusto sordidus cultu lacerare frontem, sed decus vultus capitisque pexum comat honorem. terge ieiunans ait ‘omne corpus, neve subducto faciem rubore lutcus tinguat color aut notetur pallor in ore.’ rectius laeto tegimus pudore quidquid ad cultum Patris exhibemus; cernit occultum Deus et latentem munere donat, ille ovem morbo residem gregique perditam sano, male dissipantem vellus adfixis vepribus per hirtae devia silvae inpiger pastor revocat lupisque gestat exclusis umeros gravatus, inde purgatam revehens aprico reddit ovili, reddit et pratis viridique eampo, vibrat inpexis ubi nulla lappis spina, nec germen sudibus perarmat earduus horrens, sed frequens palmis nemus, et reflexa veniat herbarum coma, tum perennis gurgitem vivis vitreum fluentis laurus obumbrat. hisee pro donis tibi, fide pastor, servitus quaenam poterit rependi? nulla conpensant pretium salutis vota precantum. quamlibet spreto sine more pastu sponte confectos tenuemus artus teque contemptis epulis rogemus nocte dieque, vincitur semper minor obsequentum cura nec munus genitoris aequat, frangit et cratem luteam laboris grandior usus. ergo ne limum fragilem solutae deserant vires et aquosus albis umor in venis dominetur aegrum corpus enervans, laxus ac liber modus abstinendi ponitur cunctis, neque nos severus terror inpellit; sua quemque cogit velle potestas, sufficit, quidquid facias, vocato numinis nutu prius inchoare, sive tu mensam renuas cibumve sumere temptes. adnuit dexter Deus et secundo prosperat vultu, velut hoc salubre fidimus nobis fore, quod dicatas carpimus escas, sit bonum, supplex precor, et medellam conferat membris animumque pascat sparsus in venas cibus obsecrantum Christicolarum.