O Nazarene, lux Bethlem, verbum Patris, quem partus alvi virginalis protulit, adesto castis, Christe, parsimoniis, festumque nostrum rex serenus aspice, ieiuniorum dum litamus victimam. nil hoc profecto purius mysterio, quo fibra cordis expiatur vividi, intemperata quo domantur viscera, arvina putrem ne resudans crapulam obstrangulatae mentis ingenium premat. hinc subiugatur luxus et turpis gula, vini atque somni degener socordia, libido sordens, inverecundus lepos, variaeque pestes languidorum sensuum parcam subactae disciplinam sentiunt. nam si licenter diffluens potu et cibo ieiuna rite membra non coerceas, sequitur frequenti marcida oblectamine scintilla mentis ut tepescat nobilis, animusque pigris stertat in praecordiis. frenentur ergo corporum cupidines, detersa et intus emicet prudentia; sic excitato perspicax acumine liberque flatu laxiore spiritus rerum parentem rectius precabitur. Elia tali crevit observantia, vetus sacerdos, ruris hospes aridi, fragore ab omni quem remotum et segregem sprevisse tradunt criminum frequentiam, casto fruentem Syrtium silentio. sed mox in auras igneis iugalibus curruque raptus e volavit praepete, ne de propinquo sordium contagio dirus quietum mundus afflaret virum olim probatis inclytum ieiuniis. non ante caeli principem septemplicis Moses tremendi fidus interpres throni potuit videre, quam decem recursibus quater volutis sol peragrans sidera omni carentem cerneret substantia. victus precanti solus in lacrimis fuit; nam flendo pernox inrigatum pulverem humi madentis ore pressit cernuo, donec loquentis voce praestrictus Dei expavit ignem non ferendum visibus. Iohannis huius artis haud minus potens Dei perennis praecucurrit Filium, curvos viarum qui retorsit tramites, et flexuosa corrigens dispendia dedit sequendam calle recto lineam. hanc obsequellam praeparabat nuntius mox adfuturo construens iter Deo, clivosa planis, confragosa ut lenibus converterentur, neve quidquam devium inlapsa terris inveniret veritas. non usitatis ortus hic natalibus: oblita lactis iam vieto in pectore matris tetendit serus infans ubera, nec ante partu de senili effusus est quam praedicaret virginem plenam Deo. post in patentes ille solitudines, amictus hirtis bestiarum pellibus saetisve tectus hispida et lanugine, secessit, horrens inquinari et pollui contaminatis oppidorum moribus, illic dicata parcus abstinentia potum cibumque vir severae industriae in usque serum respuebat vesperum, rarum lucustis et favorum agrestium liquore pastum corpori suetus dare. hortator ille primus et doctor novae fuit salutis, nam sacrato in flumine veterum piatas lavit errorum notas, sed tincta postquam membra defaecaverat, caelo refulgens influebat Spiritus. hoc ex lavacro labe dempta criminum ibant renati, non secus quam si rudis auri recocta vena pulchrum splendeat, micet mctalli sive lux argentei sudum polito praenitens purgamine. referre prisci stemma nunc ieiunii libet fideli proditum volumine, ut diruendae civitatis incolis fulmen benigni mansuefactum Patris pie repressis ignibus pepercerit. gens insolenti praepotens iactantia pollebat olim, quam fluentem nequiter corrupta vulgo solverat lascivia, et inde bruto contumax fastidio cultum superni neglegebat numinis. offensa tandem iugis indulgentiae censura iustis excitatur motibus, dextram perarmat rompheali incendio, nimbos crepantes et fragosos turbines vibrans tonantum nube flammarum quatit. sed paenitendi dum datur diecula, si forte vellent inprobam libidinem veteresque nugas condomare ac frangere, suspendit ictum terror exorabilis, paulumque dicta substitit sententia. Ionam prophetam mitis ultor excitat, poenae inminentis iret ut praenuntius, sed nosset ille qui minacem iudicem servare malle quam ferire ac plectere, tectam latenter vertit in Tharsos fugam. celsam paratis pontibus scandit ratem, udo revincta fune puppis solvitur, itur per altum: fit procellosum mare, tum causa tanti quaeritur periculi, sors in fugacem missa vatem decidit. iussus perire solus e cunctis reus, cuius voluta crimen urna expresserat, praeceps rotatur et profundo inmergitur: exceptus inde beluinis faucibus, alvi capacis vivus hauritur specu. transmissa raptim praeda cassos dentium eludit ictus incruentam transvolans inpune linguam, ne retentam mordicus offam molares dissecarent uvidi, os omne transit, et palatum praeterit. ternis dierum ac noctium processibus mansit ferino devoratus gutture; errabat illic per latebras viscerum, ventris meandros circumibat tortiles anhelus extis intus aestuantibus. intactus exim tertiae noctis vice monstri vomentis pellitur singultibus; qua murmuranti fine fluctus frangitur salsosque candens spuma fundit pumices, ructatus exit seque servatum stupet. in Ninevitas se coactus percito gressu reflectit, quos ut increpaverat pudenda censor inputans opprobria, inpendet inquit ‘ira summi vindicis, urbemque flamma mox cremabit, credite.’ apicem deinde ardui montis petit, visurus inde conglobatum turbidae fumum ruinae cladis et dirae struem, tectus flagellis multinodis germinis, nato et repente perfruens umbraculo. sed maesta postquam civitas vulnus novi hausit doloris, heu, supremum palpitat: cursant per ampla congregatim moenia plebs et senatus, omnis aetas civium, pallens iuventus, eiulantes feminae. placet frementem publicis ieiuniis placare Christum; mos edendi spernitur, glaucos amictus induit monilibus matrona demptis, proque gemma et serico crinem fluentem sordidus spargit cinis. squalent recincta veste pullati patres, saetasque plangens turba sumit textiles, inpexa villis virgo bestialibus nigrante vultum contegit velamine, iacens harenis et puer provolvitur. rex ipse Coos aestuantem murices laenam revulsa dissipabat fibula, gemmas virentes et lapillos sutiles insigne frontis exuebat vinculum, turpi capillos inpeditus pulvere. nullus bibendi, nemo vescendi memor, ieiuna mensas pubis omnis liquerat: quin et negato lacte vagientium fletu madescunt parvulorum cunulae, sucum papillae parca nutrix derogat. greges et ipsos claudit armentalium sollers virorum cura, ne vagum pecus contingat ore rorulenta gramina, potum strepentis neve fontis hauriat; vacuis querellae personant praesepibus. mollitus his et talibus brevem Deus iram refrenat temperans oraculum prosper sinistrum; prona nam clementia haud difficulter supplicem mortalium solvit reatum fitquc fautrix flentium. sed cur vetustae gentis exemplum loquor, pridem caducis cum gravatus artubus Iesus dicato corde ieiunaverit, praenuncupatus ore qui prophetico Emmanuel est, sive nobiscum Deus? qui corpus istud molle naturaliter, captumque laxo sub voluptatum iugo, virtutis arta lege fecit liberum, emancipator servientis plasmatis, regnantis ante victor et cupidinis. inhospitali namque secretus loco quinis diebus octies labentibus nullam ciborum vindicavit gratiam, firmans salubri scilicet ieiunio vas adpetendis inbecillum. gaudiis. miratus hostis posse limum tabidum tantum laboris sustinere ac perpeti explorat arte sciscitator callida deusne membris sit receptus terreis, sed increpata fraude post tergum ruit. hoc nos sequamur quisque nunc pro viribus, quod consecrati tu magister dogmatis tuis dedisti, Christe, sectatoribus, ut, cum vorandi vicerit libidinem, late triumphet imperator spiritus. hoc est quod atri livor hostis invidet, mundi polique quod gubernator probat, altaris aram quod facit placabilem, quod dormientis excitat cordis fidem, quod limat aegram pectoris rubiginem. perfusa non sic amne flamma extinguitur, nec sic calente sole tabcscunt nives, ut turbidarum scabra culparum seges vanescit almo trita sub ieiunio, si blanda semper misceatur largitas. est quippe et illud grande virtutis genus, operire nudos, indigentes pascere, opem benignam ferre supplicantibus, unam paremquc sortis humanae vicem inter potentes atque egenos ducere. satis beatus quisque dextram porrigit laudis rapacem, prodigam pecuniae, cuius sinistra dulce factum nesciat: illum perennes protinus conplent opes, ditatque fructus faenerantem centiplex.