Quod tibi praerepti. Melior, solamen alumni, improbus ante rogos et adhuc vivente favilla ordiar ': abruptis etiam nunc flebile venis vulnus hiat, magnaeque patet via lubrica plagae, cum iam egomet cantus et verba medentia saevus consero. tu planctus lamentaque fortia mavis odistique chelyn surdaque averteris aure. intempesta cano: citius me tigris abactis fetibus orbatique velint audire leones, nec si tergeminum Sicula de virgine carmen affluat aut silvis chelys intellecta ferisque, mulceat insanos gemitus, stat pectore demens luctus et admoto latrant praecordia tactu. Nemo vetat: satiare malis aegrumque dolorem libertate doma. iam flendi expleta voluptas iamque preces fessus non indignans amicas? iamne canam? lacrimis en et mea carmina in ipso ore ipse etenim tecum nigrae solemnia pompae spectatumque Urbi scelus et puerile feretrum produxi, saevos damnati turis acervos plorantemque animam supra sua funera vidi, teque patrum gemitus superantem et brachia matrum complexumque rogos ignemque haurire parantem vix tenui similis comes offendique tenendo. et nunc, heu, vittis et frontis honore soluto infaustus vates versa mea pectora tecum plango lyra, sed tu si merui luctusque tui consortia sensi, iam lenis patiare precor, me fulmine in ipso audivere patres, ego iuxta busta profusis matribus atque piis cecini solacia natis et mihi, cum proprios gemerem defectus ad ignes— quem, Natura!—patrem, nec te lugere severus arceo, sed confer gemitus pariterque fleamus. Iamdudum dignos aditus laudumque tuarum, o merito dilecte puer, primordia quaerens distrahor. hinc anni stantes in limine vitae, hinc me forma rapit, rapit inde modestia praecox et pudor et tenero probitas maturior aevo. o ubi purpureo suffusus sanguine candor sidereique orbes radiataque lumina caelo et castigatae collecta modestia frontis ingenuique super crines mediisque decorae margo comae? blandis ubinam ora arguta querelis osculaque impliciti vernos redolentia flores et mixtae risu lacrimae penitusque loquentis Hyblaeis vox mixta favis? cui sibila serpens poneret et saevae vellent servire novercae. nil veris adfingo bonis, heu lactea colla! brachia, quo o ubi venturae spes non longinqua iuventae atque genis optatus honos iurataque multum barba tibi? cuncta in cineres gravis intulit hora hostilisque dies: nobis meminisse relictum. quis tua colloquiis hilaris mulcebit amatis pectora? quis curas mentisque arcana remittet? accensum quis bile fera famulisque tumentem leniet ardentique in se deflectet ab ira? inceptas quis ab ore dapes libataque vina auferet et dulci turbabit cuncta rapina? quis matutinos abrumpet murmure somnos impositus stratis abitusque morabitur artis nexibus atque ipso revocabit ad oscula poste 3? obvius intranti rursus quis in ora manusque prosiliet brevibusque umeros circumdabit ulnis? muta domus, fateor, desolatique penates, et situs in thalamis et maesta silentia mensis! Quid mirum, tanto si te pius altor honorat funere? tu domino requies portusque senectae, tu modo deliciae, dulces modo pectore curae, non te barbaricae versabat turbo catastae, nec mixtus Phariis venalis mercibus infans compositosque sales meditataque verba locutus quaesisti lascivus enim tardeque parasti. hic domus, hinc ortus, dominique penatibus olim carus uterque parens atque in tua gaudia liber, ne quererere genus, raptum sed protinus alvo sustulit exsultans ac prima lucida voce astra salutantem dominus sibi mente dicavit, amplexusqne sinu tulit et genuisse putavit, fas mihi sanctorum venia dixisse parentum, tuque, oro, Natura, sinas, cui prima per orbem iura animis sancire datum: non omnia sanguis proximus aut serie generis demissa propago alligat; interius nova saepe adscitaque serpunt pignora conexis. natos genuisse necesse est, elegisse iuvat, tenero sic blandus Achilli semifer Haemonium vincebat Pelea Chiron, nec senior Peleus natum comitatus in arma Troica, sed claro Phoenix haerebat alumno. optabat longe reditus Pallantis ovantis Evander, fidus pugnas spectabat Acoetes. cumque procul nitidis genitor cessaret ab astris, fluctivagus volucrem comebat Persea Dictys. quid referam altricum victas pietate parentes? quid te post cineres deceptaque funera matris tutius Inoo reptantem pectore, Baeche? iam secura patris Tuscis regnabat in undis Ilia. portantem lassabat Romulus Accam. vidi ego transertos alieno in robore ramos altius ire suis. et te iam fecerat illi mens animusque patrem, necdum moresve decorve: tu tamen et iunctas vagitumque rudem fletusque infantis amabas. Ille, velut primos exspiraturus ad austros mollibus in pratis alte flos improbus exstat, sic tener ante diem vultu gressuque superbo vicerat aequales multumque reliquerat annos, sive catenatis curvatus membra palaestris staret: Amyclaea conceptum matre putares, Oebaliden illo praeceps mutaret Apollo, Alcides pensaret Hylan: seu Graius Attica facundi decurreret orsa Menandri: laudaret gavisa sonum crinemque decorum fregisset rosea lasciva Thalia corona; Maeonium sive ille senem Troiaeque labores diceret aut casus tarde remeantis Ulixis: ipse pater sensus, ipsi stupuere magistri, scilicet infausta Lachesis cunabula dextra attigit, et gremio puerum complexa fovebat Invidia: illa genas et adultum comere crinem, haec monstrare artes et verba infigere, quae nunc plangimus. Herculeos annis aequare labores coeperat adsurgens, sed adhuc infantia iuxta; iam tamen et validi gressus mensuraque maior cultibus et visae puero decrescere vestes, cum tibi quas vestes, quae non gestamina mitis festinabat erus! brevibus non stringere pectora et angustante alas enormes non ille sinus, sed semper ad annos texta legens modo puniceo velabat amictu, nunc herbas imitante sinu, nunc dulce rubenti murice, nunc vivis digitos incendere gemmis gaudebat: non turba comes, non munera cessant: sola verecundo deerat praetexta decori. Haec fortuna domus, subitas inimica levavit Parca manus, quo, diva, feros gravis exseris ungues? non te forma movet, non te lacrimabilis aetas? hunc nec saeva viro potuisset carpere Procne, nec fera crudeles Colchis durasset in iras, editus Aeolia nec si foret iste Creusa: torvus ab hoc Athamas insanos flecteret arcus, hunc quamquam Hectoreos cineres Troiamque perosus turribus e Phrygiis flesset missurus Ulixes septima lux, et iam frigentia lumina torpent, iam complexa manu crinem tenet infera Iuno. ille tamen, Parcis fragiles urgentibus annos, te vultu moriente videt linguaque cadente murmurat: in te omnes vacui iam pectoris efflat reliquias., solum meminit solumque vocantem exaudit tibique ora movet, tibi verba relinquit et prohibet gemitus consolaturque dolentem. gratum est, Fata. tamen, quod non mors lenta iacentis exedit puerile decus, manesque subivit integer et nullo temeratus corpora damno, qualis erat.Quid ego exsequias et prodiga flammis dona loquar maestoque ardentia funera luxu? quod tibi purpureo tristis rogus aggere crevit. quod Cilicum flores, quod munera graminis Indi, quodque Arabes Phariique Palaestinique arsuram lavere comam? cupit omnia ferre prodigus et totos Melior succendere census, desertas exosus opes: sed non capit ignis invidus, atque artae desunt in munera flammae. horror habet sensus, qualem te funere summo atque rogum iuxta, Melior placidissime quondam, extimui! tune ille hilaris comisque videri? unde animi saevaeque manus et barbarus horror, dum modo fusus humi lucem aversaris iniquam, nunc torvus pariter vestes et pectora rumpis dilectosque premis visus et frigida lambis oscula? erant illic genitor materque iacentis maesta, sed attoniti te spectavere parentes. quid mirum.' plebs cuncta nefas et praevia flerunt agmina, Flaminio quae limite Molvius agger transvehit, immeritus flammis dum tristibus infans traditur, et gemitum formaque aevoque talis in Isthmiaeos probatus ab aequore portus naufragus imposita iacuit sub matre Palaemon; sic et in anguiferae ludentem gramine Lernae rescissum squamis avidus bibit ignis Pone metus Letique minas desiste vereri: illum nec temo latrabit Cerberus ore, nulla soror flammis, nulla adsurgentibus hydris terrebit; quin ipse avidae trux navita cumbae interius steriles ripas et adusta subibit litora, ne puero dura ascendisse facultas. Quid mihi gaudenti proles Cyllenia virga nuntiat? estne aliquid tam saevo in tempore laetum? noverat effigies generosique ardua Blaesi ora puer, dum saepe domi nova serta ligantem te videt et similes tergentem pectore ceras, hunc ubi Lethaei lustrantem gurgitis oras Ausonios inter proceres seriemque Quirini adgnovit, timide primum vestigia iungit accessu tacito summosque lacessit amictus, inde magis sequitur; neque enim magis ille trahentem spernit et ignota credit de stirpe nepotum. mox ubi delicias et rari pignus amici sensit et amissi puerum solacia Blaesi, tollit humo magnaque ligat cervice diuque ipse manu gaudens vehit et, quae munera mollis Elysii, steriles ramos mutasque volucres porgit et obtunso pallentes germine flores. nec prohibet meminisse tui, sed pectora blandus miscet et alternum pueri partitur amorem. Hic finis rapto, quin tu iam vulnera sedas et tollis mersum luctu caput? omnia functa aut moritura vides: obeunt noctesque diesque astraque, nec solidis prodest sua machina terris, nam populus mortale genus plebisque caducae quis fleat interitus? hos bella, hos aequora poscunt; his amor exitio, furor his et saeva cupido, ut sileain morbos; hos ora rigentia Brumae, illos implacido letalis Sirius igni, hos manet imbrifero pallens Autumnus hiatu. quicquid init ortus, finem timet, ibimus omnes, ibimus: immensis urnam quatit Aeacus umbris, ast hic quem gemimus. felix hominesque deosque et dubius casus et caecae lubrica vitae effugit, immunis fatis, non ille rogavit, non timuit meruitve nos miseri, quibus unde dies suprema, quis aevi exitus, incertum, quibus instet fulmen ab astris, quae nubes fatale sonet, nil flecteris istis? sed flectere libens, ades huc emissus ab atro limine, cui soli cuncta impetrare facultas. Glaucia 2—insontes animas nec portitor arcet nec durae comes ille ferae—: tu pectora mulce, tu prohibe manare genas noctesque beatas dulcibus alloquiis et vivis vultibus imple, et periisse nega. desolatamque sororem, qui potes, et miseros perge insinuare parentes.