Est inter notos Sirenum nomine muros saxaque Tyrrhenae templis onerata Minervae celsa Dicarchei speculatrix villa profundi, qua Bromio dilectus ager. collesque per altos uritur et prelis non invidet uva Falernis. huc me post patrii laetum quinquennia lustri, cum stadio iam pigra quies canusque sederet pulvis ad Ambracias conversa gymnade frondes, trans gentile fretum placidi facundia Polli detulit et nitidae iuvenilis gratia Pollae. flectere iam cupidum gressus, qua limite noto Appia longarum teritur regina viarum. Sed iuvere morae, placido lunata recessi! hinc atque hinc curvas perrumpunt aequora rupes, dat natura locum montique intervenit unum litus et in terras scopulis pendentibus exit. gratia prima loci, gemina testudine fumant balnea, et e terris occurrit dulcis amaro nympha mari. levis hic Phorci chorus udaque crines Cymodoce viridisque cupit Galatea lavari. ante domum tumidae moderator caerulus undae excubat, innocui custos laris: huius amico spumant templa salo. felicia rura tuetur Alcides; gaudet gemino sub numine portus: hic servat terras, hic saevis fluctibus obstat. mira quies pelagi: ponunt hic lassa furorem aequora, et insani spirant clementius austri, hic praeceps minus audet hiems, nulloque tumultu stagna modesta iacent dominique imitantia mores. Inde per obliquas erepit porticus arces, urbis opus, longoque domat saxa aspera dorso, qua prius obscuro permixti pulvere soles et feritas inamoena viae, nunc ire voluptas: qualis, si subeas Ephyres Baccheidos altum culmen, ab Inoo fert semita tecta Lechaeo. Non, mihi si cunctos Helicon indulgeat amnes et superet Pimplea sitim largeque volantis ungula sedet equi reseretque arcana pudicos Phemonoe fontes vel quos meus auspice Phoebo altius immersa turbavit Pollius urna, innumeras valeam species cultusque locorum Pieriis aequare modis, vix ordine longo suffecere oculi, vix, dum per singula ducor, suffecere gradus, quae rerum turba! locine ingenium an domini mirer prius? haec domus ortus aspicit et Phoebi tenerum iubar; illa cadentem detinet exactamque negat dimittere lucem, cum iam fessa dies et in aequora montis opaci umbra cadit vitreoque natant praetoria ponto, haec pelagi clamore fremunt, haec tecta sonoros ignorant fluctus terraeque silentia malunt. his favit natura locis, hic victa colenti cessit et ignotos docilis mansuevit in usus. mons erat hic, ubi plana vides; et lustra fuerunt, quae nunc tecta subis; ubi nunc nemora ardua cernis, hic nec terra fuit: domuit possessor, et illum formantem rupes expugnantemque secuta gaudet humus, nunc cerne iugum discentia saxa intrantesque domos iussumque recedere montem, iam Methymnaei vatis manus et chelys una Thebais et Getici cedat tibi gloria plectri: et tu saxa moves, et te nemora alta sequuntur. Quid referam veteres ceraeque aerisque figuras, si quid Apellei gaudent animasse colores, si quid adhuc vacua, tamen admirabile, Pisa Phidiacae rasere manus, quod ab arte Myronis aut Polycliteo iussum est quod vivere caelo, aeraque ab Isthmiacis auro potiora favillis, ora ducum ac vatum sapientumque ora priorum, quos tibi cura sequi, quos toto pectore sentis, expers curarum atque animum virtute quieta compositus semperque tuus? quid mille revolvam culmina visendique vices? sua cuique voluptas atque omni proprium thalamo mare, transque iacentem Nerea diversis servit sua terra fenestris: haec videt Inarimen, illinc Prochyta aspera paret; armiger hac magni patet Hectoris, inde malignum aera respirat pelago circumflua Nesis; inde vagis omen felix Euploea carinis quaeque ferit curvos exserta Megalia fluctus, angitur et domino contra recubante proculque Surrentina tuus spectat praetoria Limon. una tamen cunctis, procul eminet una diaetis, quae tibi Parthenopen derecto limite ponti ingerit: hic Grais penitus delecta metallis saxa; quod Eoae respergit vena Syenes, Synnade quod maesta Phrygiae fodere secures per Cybeles lugentis agros, ubi marmore picto candida purpureo distinguitur area gyro; hic et Amyclaei caesum de monte Lycurgi quod viret et molles imitatur rupibus herbas, hic Nomadum lucent flaventia saxa Thasosque et Chios et gaudens fluctus spectare Carystos: omnia Chalcidicas turres obversa salutant, macte animo, quod Graia probas, quod Graia arva: nec invideant quae te genuere Dicarchi moenia! nos docto melius potiemur alumno. Quid nunc ruris opes pontoque novalia dicam iniecta et madidas Baccheo nectare rupes? saepe per autumnum iam pubescente Lyaeo conscendit scopulos noctisque occulta sub umbra palmite maturo rorantia lumina tersit Nereis et dulces rapuit de collibus uvas. saepe et vicino sparsa est vindemia fluctu, et Satyri cecidere vadis, nudamque per undas Dorida montani cupierunt prendere Panes. Sis felix, tellus, dominis ambobus in annos Mygdonii Pyliique senis nec nobile mutes servitium, nec te cultu Tirynthia vincat aula Dicarcheique sinus, nec saepius isti blanda Therapnaei placent hic ubi Pierias exercet Pollius artes, seu volvit monitus, quos dat Gargettius auctor, seu nostram quatit ille chelyn seu dissona nectit carmina sive minax ultorem stringit iambon: hinc levis e scopulis meliora ad carmina Siren advolat, hinc motis audit Tritonia cristis. tune rapidi ponunt flatus, maria ipsa vetantur obstrepere, emergunt pelago doctamque trahuntur ad chelyn et blandi scopulis delphines aderrant. Vive, Midae gazis et Lydo ditior auro, Troica et Euphratae supra diademata felix, quem non ambigui fasces, non mobile vulgus, non leges, non castra ferent, qui pectore magno spemque metumque domas voto exemptus fatis indignantemque refellens Fortunam; dubio quem non in turbine rerum deprendet suprema dies, sed abire paratum ac plenum vita. nos. vilis turba, caducis deservire bonis semperque optare parati, spargimur in casus: celsa tu mentis ab arce despicis errantes humanaque gaudia rides, tempus erat. eum te geminae suffragia terrae diriperent celsusque duas veherere per urbes, inde Dicarcheis multum venerande colonis, hine adscite meis, pariterque his largus et illis ac iuvenile calens plectrique errore superbus, at nunc discussa rerum caligine verum aspicis—illo alii rursus iactantur in alto—, et tua securos portus placidamque quietem intravit non quassa ratis, sic perge nec umquam emeritam in nostras puppem dimitte procellas. tuque, nurus inter longe praedocta Latinas parque viro mentem, cui non non frontem vertere gaudia et in vultu curarum ignara voluptas; non tibi sepositas infelix strangulat arca divitias avidique animum dispendia torquent fenoris: expositi census et docta fruendi temperies. non ulla deo meliore cohaerent pectora, non alias docuit discite securi, quorum de pectore mixtae in longum coiere faces sanetusque pudicae servat amicitiae leges amor. ite per annos saeculaque et priscae titulos praecedite famae.