Ex meo propinquo rure hoc capio commodi, Neque agri neque urbis odium me umquam percipit. Ubi satias coepit fieri commuto locum. Sed estne ille noster Parmeno? et certe ipsus est. Quem praestolare, Parmeno, hic ante ostium? Quis homo est? ehem, salvum te advenire, here, gaudeo. Quem praestolare? Perii: lingua haeret metu. Hem, quid est? quid trepidas? satin salve? dic mihi. Here, primum te arbitrari quod res est velim; Quicquid huius factum est culpa non factum est mea. Quid? Recte sane interrogasti: oportuit Rem praenarrasse me. Emit quendam Phaedria Eunuchum quem dono huic daret. Cui? Thaidi. Emit? perii hercle: quanti? Viginti minis. Actum est. Tum quandam fidicinam amat hic Chaerea. Hem, quid? amat? an scit iam ille quid meretrix siet? An in Astu venit? aliud ex alio malum. Here, ne me spectes: me impulsore haec non facit. Omitte de te dicere: ego te, furcifer, Si vivo—Sed istuc, quicquid est, primum expedi. Is pro illo eunucho ad Thaidem deductus est. Pro eunuchon? Sic est: hunc pro moecho postea Comprehendere intus, et constrinxere. Occidi. Audaciam meretricum specta. Numquid est Aliud mali damnive quod non dixeris Reliquum? Tantum est. Cesso huc introrumpere? Non dubium est quin mihi magnum ex hac re sit malum; Nisi quia necessus fuit hoc facere, id gaudeo, Propter me hisce aliquid esse eventurum mali. Nam iam diu aliquam causam quaerebat senex, Quamobrem insigne aliquid faceret iis. Nunc repperit.