Te quoque Thessalico iam serus ab hospite vesper dividit et iam te tua gaudia, virgo, relinquunt, noxque ruit soli veniens non mitis amanti. ergo ubi cunctatis extremo in limine plantis contigit aegra toros et mens incensa tenebris, vertere tunc varios nec pereat quo scire malo, tandemque fateri ausa sibi paulum, 'nunc ego quo casu vel quo sic pervigil ipsa volens errore trahor? non haec mihi certe nox erat ante tuos, quos ego cur iterum demens iterumque recordor tam magno mens mihi? cognati potius iam vellera Phrixi accipiat, quae sola petit quaeque una laborum causa viro. nam quando domos has ille reviset? aut meus Aesonias quando pater ibit ad urbes? felices, mediis qui se dare fluctibus ausi nec tantas timuere vias talemque secuti hunc tum iactata toro totumque ecce videt tenui candescere limen eoo; nec minus insomnem lux orta refecit amantem, quam cum languentes levis grataque At sua longarum Minyas iam cura viarum admonet, inque ipso nequiquam tempore regem laetitiae vota prius captasque deis accendere praedas prominet atque oculos longe tenet, aurea si iam pellis et oblatis clarescant atria villis. Ille autem iam iam ante petit prosilit ora viri talique effunditur ira: 'orbe satos alio, sua litora regnaque habentes, quis furor has mediis tot fluctibus egit in oras. quisve mei vos tantus amor? tu prima malorum causa mihi, tu, Phrixe gener. non te aequore quo soror, nossem ego. quis regum Pelias, quis Thessalus aut quae Graecia, quodnam Cyaneae? venit Scythicas en hospes in oras. quinquaginta Asiam (pudet heu) penetrarit Iason exulibus? meque ante alios sic una ratis, spolium ut vivo de rege reportet? ipsum offerre meos, ipsum iam imperet et nullo dignetur vincere bello? cur age non templis sacrata avellere dona omnibus atque ipsas gremiis abducere natas, praedo, libet? vobisne domos, vobisne parentes esse putem, ratis infandis quos sola rapinis saevaque pascit hiems et quos, credamus ut ipsis, rex suus inlisit pelago vetuitque reverti? scilicet Aeoliae pecudis poteretur ut auro. ante meus caesa descendet Caucasus umbra ac prior Haemonias repetet super aequora praedas, aut ego cum vittis statui feralibus Hellen si tamen his aliter perstas non cedere terris, teque pudor cassi reditus movet, ac latet nescio quid plus puppe viris, baud ipse morabor quae petitis; modo nostra prior tu perfice iussa. Martius ante urbem longis iacet horridus annis campus et ardentes ac me quoque vomere me quoque cunctantes interdum agnoscere tauri. his magis atque magis rabiem nunc nostra senectus luxuriemque dedit, solitoque superbior ignis ore fremit. succede meae, fortissime, laudi et nostros recole, hospes, agros. nec semina derunt, quae prius ipse dabam, et messes, quas solus obibam. consiliis nox una satis, tecumque retracta cumque tuis haec iussa deis, ac siquid in isto est robore, praedicti venies ipse incertus adhuc, tenebris te protinus illis involvi flammisque velim, an magis, everso iacias ac miles et armata florescant pube novales.' Filia prima trucis vocem mirata tyranni haesit et ad iuvenem pallentia rettulit contremuitque metu, ne seque miser ne posse putet. perstrinxerat horror ipsum etiam et maesta stabat defixus in ira. non ita Tyrrhenus stupet Ioniusque magister, qui iam te, Tiberine, tuens arce pharon, praeceps Ausoniam videt tum tamen, infando quae det responsa tyranno, colligit et tandem obtutu consurgit ab alto. 'non' ait 'hos reditus, non hanc, Aeeta, dedisti spem Minyis, cum prima tuis pro moenibus arma induimus. quo versa fides? quos vestra volutant iussa dolos? alium hic Pelian, alia aequora cerno. quin agite imperiisque caput; numquam defuerit; mos iussa pati nec cedere duris. unum oro, seu me illa suis seges obruet hastis, hauriet adverso seu crastinus ignis hiatu, nuntius hinc saevas Peliae mittatur ad aures, hic periisse viros, et me, si vestra fuisset ulla fides, reducem patriae potuisse referri'. Talibus attonitos dictis natamque patremque linquit et infida at trepida et medios inter deserta parentes virgo silet nec fixa solo servare parumper lumina nee potuit maestos non flectere vultus respexitque fores et adhuc invenit euntem, visus et heu miserae tunc pulchrior hospes amanti discedens: tales umeros, ea terga relinquit. illa domum atque ipsos paulum procedere postes optat et qualis ubi extremas Io vaga sentit harenas fertque refertque ire maria Phariaeque vocant trans aequora matres: circuit haut aliter foribusque impendet apertis, an melior Minyas revocet pater; oraque quaerens hospitis aut solo maeret defecta cubili aut venit in carae gremium refugitque sororis atque loqui conata silet, rursusque recedens quaerit, ut Aeaeis Phrixus, ut aligeri Circen rapuere dracones. tum comitum visu fruitur miseranda suarum implerique blandior et patriae circumfert oscula dextrae. sic adsueta toris et mensae dulcis erili aegra nova iam peste canis rabieque ante fugam totos lustrat queribunda penates. tandem etiam molli semet 'pergis', ait 'demens, teque illius angit imago curaque, qui quique meum patrias referet nec quid me autem sic ille movet, superetne an cadat saltem, fata virum si iam suprema ferebant, iussus ad ignotos potius foret ire tyrannos o utinam et tandem non hac moreretur in urbe. namque et sidereo nostri de sanguine Phrixi dicitur, et caram vidi indoluisse sororem, seque ait has iussis actum miser ire per undas. at nesciat atque meum non oderit ille parentem.' dixerat haec stratoque graves proiecerat artus, si veniat miserata quies, turbat agitque sopor: supplex hinc hinc pater. illa erigiturque toro; famulas carosque penates agnoscit, modo Thessalicas raptata per urbes: turbidus ut poenis caecisque corripit et saevae ferit agmina matris Orestes: ipsum angues, ipsum horrisoni atque iterum infestae credit agens, falsaque redit de strage dearum fessus et in miserae conlabitur ora sororis. His ubi nequiquam nutantem Colchida curis Iuno videt necdum extremo parere furori, non iam mentitae vultum vocemque resumit Chalciopes. quando ardor hebet mensque obnixa malo, tenues sublimis in auras tollitur et fulvo Venerem vestigat Olympo. 'sum memor, ut †tecum† mecum illa nimis sed dura manet conversaque in iram et furias dolet ac me nunc decepta i, precor, atque istum quo me frustratur amorem vince, precor, patriis ut tandem evadere tectis audeat atque meum casu defendere ab omni Aesoniden: vis illum etiam totis adstantem noctibus anguem, qui nemus omne suum quique aurea (respice porro) vellera tot spiris circum, tot ductibus implet, fallat haec tibi: nam Tum Venus aligerum 'nec tibi, cum primos adgressa es flectere sensus virginis ignotaque animum contingere cura, defuimus, data continuo quin nostra tibi, quis mota loco labefactaque cessit. haut satis est, sed me ipsa opus, et pectora me dubiusque pudor: iam foedera faxo Aesonii tu face luciferae deveniat, sacras solita est ubi fundere taedas Colchis et aequali dominam lustrare caterva. nec te nunc Hecates subeat metus, aut mea forte impediat ne coepta time; continuo transibit amor, cantuque trilingui ipsam flammiferos cogam compescere tauros.' amplexuque petit; festinamque et iuvenem Aesonium praedicto sistere luco. protinus hinc Iris Minyas, Cytherea petivit Colchida; Caucaseis speculatrix rupibus, attonitos Aeaea in moenia vultus speque metuque tenens et adhuc ignara futuri. Vix primas occulta Venus prospexerat arces, virginis ecce novus mentem perstringere languor incipit; ingeminant commotis questibus aestus. ergo iterum sensus varios super hospite volvens maeret et absenti nequiquam talia fatur: 'si tibi Thessalicis, nunc si tua forte venenis mater et heu, siqua est, posset succurrere coniunx. quidve tuos virgo possim nisi flere labores? hoc satis ipse........... ei mihi, ne casus etiam spectare supremos atque iterum durae et nunc ille sua non quemquam sorte non ullum meminisse putat, cumque omnibus odit me quoque. siquando fuerit tamen ulla potestas, illum ego, qui diris cinis ultimus haeserit arvis, ossaque, quis tauri saevusque pepercerit ignis, componam sedemque dilexisse viri tumuloque has reddere curas.' Dixerat. ecce toro Venus improvisa resedit, sicut erat mutata deam mentitaque pictis vestibus et magica Circen Titanida virga. ipsa, velut lenti fallatur imagine somni, sic paulatim putat esse patris. tum flebile gaudens prosiluit saevaeque ultro tulit oscula divae ac prior: 'o tandem, vix tandem reddita Circe dura tuis, quae te biiugis serpentibus egit hinc fuga? quaeve fuit patriis mora gratior oris? ante et Thessalicae Phasin petiere carinae perque tot infelix frustra vada venit Iason, quam patriae te movit amor.' tum cetera rumpit occurritque Venus: 'tu nunc mihi causa viarum sola, tuae venio iam pridem ignava cetera parce queri neu me meliora secutam argue; quippe etiam repetentur munera divum. omnibus hunc potius communem communes et crede deos. patriam inde vocato, qua redit itque cluserit hoc uno semper sub frigore mensis. fas mihi non habiles, fas et tibi linquere Colchos. et nunc Ausonii coniunx ego regia Pici, nec mihi flammiferis horrent ibi meque vides Tusci dominam maris. at tibi quinam Sauromatae, miseranda, proci? cui vadis Hibero (ei mihi) vel saevo coniunx non una Gelono?' Ilia deae contra iamdudum spernere voces. 'non ita me immemorem magnae Perseidos' inquit 'cernis, ut infelix thalamos ego cogar in illos. i, precor, atque illum sed magis his miseram, quando unde metus aestusque mihi, quaeque aspera, mater, perpetior durae iamdudum incendia mentis. nulla quies animo, nullus sopor arida... quaere malis nostris requiem mentemque repone, redde diem noctemque mihi, da prendere vestes somniferas ipsaque oculos componere virga. tu quoque nil, mater, prodes mihi; fortior ante sola fui. tristes thalamos infestaque cerno omnia, vipereos talia verba dabat conlapsaque flebat iniquae in Veneris Medea sinus pestemque latentem ossibus atque imi Occupat amplexu Venus et furialia figit oscula permixtumque odiis inspirat amorem; dumque illam variis maerentem vocibus ambit inque alio sermone tenet, quin atque attolle genas', lacrimisque haec infit obortis: 'cum levis a superis forte ratem primo †figientem† qualem nostra suo numquam dimittere portu vellet, adhuc omnes quae detinet unus ibi ante alios qui tum mihi pulchrior omnis visus erat (longeque ducem mirabar et ipsa) advolat atque unam comitum ratus esse tuarum "per tibi siquis" ait "morituri protinus horror et quem haec precor, haec dominae referas ad virginis aurem, tu fletus qua datur, basque manus, ut possum, a litore tendo. ipsae, quas mecum per mille pericula traxi, defecere deae; spes et via sola salutis, quam dederit, si forte dabit. ne vota repellat, ne mea; dic, precor, auxilio iuvet atque haec nomina servet. si Pelopis duros prior Hippodamia labores expediit totque ora simul vulgata procorum respiciens tandem patrios si dedit ipsa neci fratrem cur non hospitibus fas sit succurrere dignis te quoque et Aeaeos iubeas occidat aeterna tandem Cadmeia morte iam seges et viso fumantes hospite tauri. ei mihi, quod nullas hic possum exsolvere grates. at hanc animam sciat esse suam. miserebitur ergo? die, ait, an potius" — strictumque ruebat in ensem. promisi; ne falle, precor. adloquio casuque viri, te passa rogari sum potius; tu laude nova, tu supplice digno dignior es; sat fama meis iam Torserat illa gravi iamdudum lumina vultu vix animos dextramque tenens, quin ipsa loquentis iret in ora deae: tanta pudor aestuat ira verba cavens; horror molles invaserat annos. iamque toro trepidas nec quo ferre fugam nec quo se vertere prensa iamdudum cupit ac diras Illa sequi iubet et portis exspectat saevus Echionia ceu Penthea Bacchus in aula deserit infectis per roscida cornua vittis, cum tenet ille deum pudibundaque tympanaque et mollem subito miser accipit hastam: haud aliter deserta pavet perque omnia circum fert contra saevus amor, contra periturus Iason urget et auditae crescunt in pectore heu quid agat? videt externo se prodere patrem dura viro, famam scelerum iamque ipsa suorum prospicit et Tartara; pulsat humum manibusque immurmurat uncis noctis eram Ditemque ciens, succurrere tandem morte velint ipsumque simul demittere quem propter furit; absentem saevissima poscit nunc Pelian, saepe suas misero promittere destinat artes denegat ac neque tam proclamat neque opem ignoto viresque daturam, atque toro proiecta manet, cum visa vocari rursus et impulso sonuerunt cardine postes. Ergo ubi nescio quo penitus se numine vinci sentit et abscisum tum thalami penetrale petit, quae maxima norat auxilia Haemoniae quaerens pro rege carinae. utque procul magicis spirantia tecta venenis et saevae patuere fores oblataque omnia, quae ponto, quae manibus emit imis et quae sanguineo lunae 'tunc sequeris' ait 'quidquam aut patiere pudendum, cum tibi tot mortes effugia?' haec dicens, qua non velocior ulla pestis erat cunctaturque super morituraque colligit iras. o nimium iucunda dies, quam cara sub ipsa morte magis: stetit et 'occidis heu; primo potes hoc durare sub aevo? nec tu lucis' ait 'nec videris ulla iuventae gaudia, hunc morte perire tua, qui te qui rogat cur tibi fallaces placuit coniungere dextras tunc, pater, atque protinus? ipsa etiam, fateor, tunc ipsa volebam. testor cara te ducente sequor, consilia et monitis cedo rursus ad Haemonii iuvenis curamque metumque vertitur, hunc solum propter seu sive mori, quodcumque velit. maiora precatur carmina, maiores Hecaten immittere vires nunc sibi, nec notis cingitur inde sinus et, qua sibi fida magis vis nulla, Prometheae florem de sanguine fibrae Cauaseum promit quae sacer ille nives inter tristesque pruinas durat alitque tollitur e scopulis et rostro inrorat aperto. idem nec longi languesct finibus aevi immortale virens, idem stat fulmina contra sanguis prima Hecate Stygiis intulit et validas scopulis effodit aristas; mox famulae monstrata seges, quae lampade Phoebes sub decima iuga feta metit saevitque per omnes relliquias saniemque dei; gemit inritus ille Colchidos ora tuens; totos †monte† Talibus infelix contra sua regna venenis induitur dat dextram blandisque pavens Venus oscula miscet adloquiis iunctoque trahit per moenia passu. qualis adhuc teneros supremum pallida fetus mater ab excelso produxit in aera nido hortaturque sequi illos caerulei primus ferit horror Olympi, iamque redire rogant haud aliter incedens horretque hic iterum extremae nequiquam in limine substitit respexitque deam paulumque his vocibus haesit: 'ipse rogat certe meque ipse implorat Iason? nullane culpa subest? labes non ulla pudoris, nullus amor, nec turpe viro servire precanti?' illa nihil contra vocesque abrumpit et iam iam magico per opaca silentia Colchis coeperat ire sono, montanaque numina cumque suis averti collibus amnes. iam stabulis gregibusque inciderat; stupet ipsa gravi nox tardior umbra; iamque pervenere trabes divaeque triformis in umbram, hic subito ante oculos nondum speratus Iason emicuit viditque prior conterrita virgo, atque hinc sustulit, inde Venus dextrae dilapsa obvius ut sera cum se sub nocte magistris impingit pecorique pavor, qualesve profundum per chaos occurrunt caecae sine vocibus umbrae, haut secus in mediis noctis nemorisque inciderant ambo attoniti iuxtaque subibant, abietibus tacitis aut immotis cyparissis adsimiles, rapidus nondum quas miscuit auster. Ergo ut erat vultu defixus uterque silenti noxque suum peragebat iter, iam iam ora levare Aesoniden farique cupit Medea priorem. quam simul effusis pavitantem fletibus flagrantesque genas vidit miserumque pudorem, has tandem voces dedit et solatus amantem est: 'fersne aliquam spem lucis?' ait, 'miserata laborem nempe venis? an et ipsa mea laetabere morte? ne, precor, infando similem te, virgo, parenti gesseris, haut tales decet inclementia vultus. hascine nunc grates, haec exspectata laborum dona dari decuit? sic te sub teste remitti fas mihi, virgo, †tuum† die, quid meritum aut tales voluit cur an iacet externa quod nunc mihi cuspide quodque meus vestris cecidit pro moenibus Iphis aut Scythiae tanta inde manus? iussisset abire perfidus atque suis extemplo spem mihi promissam per quae discrimina rursus et reddat qua lege, vides. occumbere tandem possumus, idque sedet, quam non quaecumque subire patris iussa tui; numquam sine vellere abibo hinc ego, degenerem nee me tu prima videbis. Haec ait. illa tremens, ut supplicis aspicit ora conticuisse viri iamque et sua verba reposci, nec quibus incipiat demens videt, ordine nec quo, quove tenus, prima cupiens effundere voce omnia, sed nec prima pudor dat verba timenti; haeret et attollens vix tandem lumina fatur: 'quid, precor, in nostras venisti, Thessale, terras? unde mei spes cur non ipse nempe, ego si patriis timuissem excedere tectis, occideras, nempe hanc animam cras saeva manebant funera. Iuno ubi nunc, sola tibi quoniam tantis in casibus adsum externae regina domus? miraris et ipse, credo, nec agnoscunt hae sed fatis sum victa tuis; cape munera supplex non inque alios casus, alias si heu formae ne crede tuae.' Titania iamque gramina Perseasque sinu depromere vires coeperat hisque 'si tamen aut superis aliquam spem ponis in istis aut tua praesenti si te forte potest, etiam nunc deprecor, hospes, me sine et insontem misero dimitte dixerat: extemplo (neque enim matura ruebant sidera et extremum suffecerat cum gemitu et multo iuveni medicamina fletu non secus ac patriam pariter famamque decusque obicit. ille manu subit et vim corripit omnem. Inde ubi facta nocens et non revocabilis umquam cessit ab ore pudor propiorque carmina nunc totos volvit Aesonidae et totum septeno murmure fertur per clipeum atque viro graviorem reddidit hastam, iamque sui tauris languent absentibus ignes. 'nunc age et has' inquit 'cristas galeamque resume, quam modo funerea hanc iace per medias, cum verteris aequora, messes; protinus in sese conversa furoribus ibit cuncta phalanx, atque ipse fremens mirabitur et me respiciet fortasse pater.' sic deinde locuta iam magis atque magis mentem super alta ferebat aequora, pandentes Minyas iam vela videbat se sine. tum vero extremo percussa dolore arripit Aesoniden dextra ac summissa profatur: 'sis memor, oro, mei, contra memor ipsa manebo, crede, tui. quantum quod caeli spectabo latus? sed te quoque tangat cura mei quocumque atque hunc te meminisse velis et nostra fateri munera, ei mihi, cur nulli stringunt tua lumina fletus? an me mox merita morituram patris ab ira dissimulas? te coniunx natique nec queror et pro te lucem quoque laeta relinquam.' protinus hospes ad haec (tacitis nam cantibus illum flexerat et simili iamdudum adflarat 'tune' credis et ulla pati me potius, recipe ingratos atque exue cantus. quis mihi lucis si non et genitor te primam amplectitur Aeson, teque tuo longe fulgentem vellere gaudens spectat et ad primos procumbit Graecia respice ad has voces et iam, precor, adnue, coniunx. per te, quae perque haec, virgo, atque per has nostri iuro discriminis horas: umquam ego si meriti sim noctis et si te sceptra, domum, si te liquisse parentes, senseris et me tum non haec promissa tuentem, tum me non tauros iuvet evasisse ferosque terrigenas, tum me tectis tua turbet in ipsis flamma tuaeque artes; nullus succurrere contra ingrato queat, et si quid tum adicias meque in medio terrore relinquas.' audiit atque simul meritis periuria poenis despondet questus semper Furor ultus amantum. Haec ubi dicta, tamen perstant defixus et nunc ora simul totiens dulcis nunc deicit vultus aeger pudor, et mora dictis redditur, ac rursus conterret Iasona virgo: 'accipe, perdomitis quae deinde pericula tauris et quis in Aeolio nondum cuncta tibi, fateor, promissa peregi. saevior ingenti Mavortis in arbore restat, crede, labor, quem sit mihi nocturnaeque Hecates— nostrique' dixerat, utque virum doceat, quae monstra supersint, protinus immensis recubantem anfractibus anguem turbat et Haemonii subito ducis obicit umbram. ille, quod haud alias, stetit et trepidantia torsit sibila, seque metu postquam sua vellera circum sustulit atque omnis spiris exhorruit arbor, incipit inde sequi et vacuo furit ore per auras. 'quis fragor hic? quaenam tantae, die virgo, ruinae?' exclamat stricto Aesonides stans frigidus ense. illa trahit ridens tandemque ait angue represso: 'hunc tibi postremum nostri heu miser, heu tantis iterum mihi care o utinam ipsam caeruleis squalentem nexibus ornum ipsaque pervigilis calcantem lumina monstri: contingat bis seque sub extremis in moenia rettulit umbris. Et iam puniceo regem spes vana extulerat, quantis nox una diremerit undis Aesoniden, liberne utque prius totum sileat mare. dumque ea longe explorare †quaeat†, dicta ferens, iam Circaeis Mavortis in agris stare virum: daret aeripedes in proelia tauros. et 'vocor en ultro' dixit, 'spesque addidit alas. vos mihi nunc primum in flammas aequora, nunc totos aperite et volvite flatus. exeat Haemonio messis memoranda colono, tuque tuum patri in Graium ipsius aspectu pereant in velleris, terga mihi diros servent infecta cruores.' fatur et effusis pandi iubet aequora tauris. pars et Echionii subeunt immania dentis semina, pars diri portant grave robur aratri. at sua magnanimum contra Pagasaea iuventus prosequitur stipatque dicta dedit saevisque procul discessit in agris. fixerat ille gradus totoque ex agmine stabat, ut extremis desertus ab orbibus quem iam lassa dies austrique ardentis harenae, aut quem Riphaeas exstantem rursus ad arces nix et caerulei Boreae ferus abstulit horror, cum subito attoniti Caucaseaeque trabes omnisque Aeetia tellus fulsit et ardentes stabula effudere tenebras. ac velut ex una ira Iovis torsit geminos mortalibus ignes, aut duo cum pariter ruperunt vincula venti dantque fugam: sic tunc claustris evasit uterque taurus et immani proflavit turbine flammas arduus atque atro volvens incendia fluctu. horruit Argoae legio ratis, horruit audax qui modo virgineis servari cantibus Idas flebat et invito prospexit Colchida vultu. non tulit ipse moras seseque immisit Iason; diversos postquam ire videt, galeamque minantem quassat et cunctatus paulum subito furit. aequora non sic in scopulos irata ruunt eademque recedunt fracta obnubitque virum, sed non incendia adspirare sinit, clipeoque inliditur frigidus, et viso pallescit flamma veneno. inicit cornua, dein totis propendens viribus haeret. ille virum atque ipsam tunc te, concutit et tota nitentem carminis portat iners; tandem gravius mugire recedens incipit et fesso respicit hinc socios immania vincula poscens Aesonides, iamque ora premit trahiturque trahitque obnixusque genu superat cogitque trementes sub iuga aena toros. exarmat lentumque offert timideque minantem, iamque propinquanti noctem in caput inque umeros ipsa vi molis et irae proruit. invadit totusque incumbit Iason desuper atque suis detixum utque dedit vinclis validoque obstrinxit aratro, suscitat non secus a terga recentis equi primumque invasit habenis murmur et in summa Lapithes apparuit Ossa. Ille velut campos Libyes fertilis arva secet, plena sic semina dextra spargere gaudet agris Martius hic primum ter vomere fusus ab ipso clangor et ex omni sonuertnt cornua sulco; bellatrix tunc gleba quati armarique phalanx totisque insurgere campis. cessit et ad socios paulum se rettulit heros opperiens, ubi prima sibi daret agmina at vero vidit et infesta vibrantes casside terras, advolat atque, imo necdum aequat humo truncos; rutilum thoraca sequenti aut primas a matre manus premit obvius nec magis aut illis aut illis milibus ultra sufficit, ad dirae quam cum Tirynthius hydrae agmina Palladios defessus respicit ignes. ergo iterum et galeae nexus ac vincula dissipat imae, cunctaturque tamen totique occurrere bello ipse cupit; spes nulla datur, sic undique densant terrigenae iam signa duces, clamorque iamque omnes videre tela micant. quam modo Tartareo galeamn Medea veneno in medios torsit; conversae protinus hastae. qualis ubi attonitos ira vel exsectos haud secus accensas subito Medea cohortes implicat et miseros agit in sua proelia fratres: omnis ibi talis erat. stupet Aeetes ultroque furentes ipse viros revocare cupit, sed cuncta iacebant agmina, nec linquitur, atque hausit subito sua funera tellus. Protinus in fluvium fumantibus evolat armis Aesonides, qualis Getico de pulvere Mavors intrat equis uritque gravem sudoribus Hebrum, aut niger ex antris rutilique a fulminis aestu cum furit et Siculo redditus hic haud iam mendacem dignatur; nec, si ipse sibi terga ingerat ultro qui pepigit, velit in pacem dextramque reverti amplius; ambo truces, ambo abscessere minantes.