Ne perconteris, fundus meus, optime Quincti, arvo pascat erum an bacis opulentet olivae, pomisne an pratis scribetur tibi forma loquaciter et situs agri. Continui montes, ni valle, sed ut veniens dextrum latus aspiciat sol, laevum discedens temperiem laudes, quid si corna vepres et pruna ferant? si multa fruge pecus, multa dominum iuvet umbra? dicas adductum propius frondere Tarentum, fons etiam rivo dare nomen idoneus, ut nec frigidior Thracam nec purior ambiat Hebrus, infirmo capiti fluit utilis, utilis hae latebrae dulces, etiam, si credis, amoenae, incolumem tibi me praestant Septembribus horis. Tu recte vivis, si curas esse quod audis, iactamus iam pridem omnis te Roma beatum; sed vereor ne cui de te plus quam tibi credas, neve putes alium sapiente bonoque beatum, neu, si te populus sanum recteque valentem dictitet, occultam febrem sub tempus dissimules, donec manibus tremor incidat unctis. stultorum incurata pudor malus ulcera celat. Si quis bella tibi terra pugnata marique dicat et his verbis vacuas permulceat auris: “tene magis salvum populus velit an populum tu, servet in ambiguo, qui consulit et tibi et urbi, Iuppiter,” Augusti laudes agnoscere possis: cum pateris respondesne tuo, dic sodes, nomine? “nempe vir bonus et prudens dici delector ego ac tu.” qui dedit hoc hodie, cras, si volet, auferet, ut detulerit fasces indigno, detrahet pone, meum est inquit: pono tristisque recedo. idem si clamet furem, neget esse pudicum, contendat laqueo collum pressisse paternum, mordear opprobriis falsis mutemque colores? falsus honor iuvat et mendax infamia terret quem nisi mendosum et medicandum “qui consulta patrum, qui leges imaque servat, quo multae magnaeque secantur iudice lites, quo res sponsore sed videt hunc omnis domus et vicinia tota introrsum nec furtum feci nec fugi, si mihi dicat servus, habes pretium, loris non ureris, aio. non hominem occidi: non pasces in cruce corvos. sum bonus et frugi: renuit negitatque cautus enim metuit foveam lupus accipiterque suspectos oderunt peccare boni virtutis amore, tu nihil admittes in te formidine poenae: sit spes fallendi, miscebis sacra profanis. nam de mille fabae modiis cum surripis unum, damnum est, non facinus, mihi pacto lenius isto. vir bonus, omne forum quem spectat et omne tribunal, quandocumque deos vel porco vel bove placat, Line pater! clare, clare cum dixit, Apollo! labra movet metuens audiri: “pulchra Laverna, da mihi fallere, da iusto sanctoque noctem peccatis et fraudibus obice nubem.” Qui melior servo, qui in triviis fixum cum se demittit non video; nam qui cupiet, metuet quoque; porro, qui metuens vivet, liber mihi non erit umquam, perdidit arma, locum Virtutis deseruit, qui semper in augenda festinat et obruitur re. vendere cum possis captivum, occidere noli; serviet utiliter; sine pascat durus aretque, naviget ac mediis hiemet mercator in undis, annonae prosit, portet frumenta penusque. Vir bonus et sapiens audebit dicere: “Pentheu, rector Thebarum, quid me perferre patique indignum coges?” Adimam bona. “Nempe pecus, rem, lectos, argentum: tollas licet.” “In manicis ot compedibus saevo te sub custode tenebo.” Ipse deus, simul atque volam, me solvet. opinor, hoc sentit moriar. mors ultima linea rerum est.