Prisco si credis, Maecenas docte, Cratino, nulla placere diu nec vivere carmina possunt, quae scribuntur aquae potoribus. adscripsit Liber Satyris Faunisque poetas, vina fere dulces oluerunt mane Camenae. laudibus arguitur vini vinosus Homerus; Ennius ipse pater numquam nisi potus ad arma prosiluit dicenda. “Forum Putealque Libonis mandabo siccis, adimam cantare severis:” hoc simul edixi, nocturno certare mero, putere diurno, quid? si quis voltu torvo ferus et pede nudo exiguaeque togae simulet textore virtutemne repraesentet moresque Catonis? rupit Iarbitam Timagenis aemula lingua, dum studet urbanus tenditque disertus haberi. decipit exemplar vitiis imitabile: quod si pallorem o imitatores, servum pecus, ut mihi saepe bilem, saepe iocum vestri movere tumultus! Libera per vacuum posui vestigia princeps, non aliena meo pressi pede. qui sibi fidet, dux reget ostendi Latio, numeros animosque secutus Archilochi, non res et agentia verba Lycamben. ac ne me foliis ideo brevi oribus ornes, quod timui mutare modos et carminis artem, temperat Archilochi Musam pede mascula Sappho, temperat Alcaeus, sed rebus et ordine dispar, nec socerum quaerit, quem versibus oblinat nec sponsae laqueum famoso carmine nectit, hunc ego, non alio dictum prius ore, Latinus volgavi fidicen. iuvat immemorata ferentem ingenuis Scire velis, mea cur ingratus opuscula lector laudet ametque domi, premat extra limen iniquus: non ego ventosae plebis suffragia venor impensis cenarum et tritae munere vestis; non ego, nobilium scriptorum auditor grammaticas ambire tribus et pulpita dignor. hinc illae lacrimae. “spissis indigna theatris scripta pudet recitare et nugis addere pondus,” si dixi, rides, ait, “et Iovis auribus ista servas: fidis enim manare poetica mella te solum, tibi pulcher.” ad haec ego naribus uti formido et, luctantis acuto ne secer ungui, displicet iste clamo et diludia posco, ludus enim genuit trepidum certamen et iram, ira truces inimicitias et funebre bellum.