Siquis adhuc istic meminit Nasonis adempti, et superest sine me nomen in urbe meum, suppositum stellis numquam tangentibus aequor me sciat In media vivere barbaria. Sauromatae cingunt, fera gens, Bessique Getaeque. quam non ingenio nomina digna meo! dum tamen aura tepet, medio defendimur Histro: ille suis liquidus at cum tristis hiems squalentia protulit ora, terraque marmoreo est candida facta gelu, dum prohibet tum patet has gentes axe tremente premi. nix iacet, et iactam ne indurat Boreas perpetuamque facit. ergo ubi delicuit nondum prior, altera venit, et solet in multis bima manere locis tantaque commoti vis est Aquilonis, ut altas aequet humo turres tectaque rapta ferat. pellibus et sutis arcent mala frigora bracis, oraque de toto corpore sola patent. saepe sonant moti glacie pendente capilli, et nitet inducto candida barba gelu; nudaque consistunt, formam servantia testae, vina, nec hausta meri, sed data frusta bibunt. quid loquar, ut vincti concrescant frigore rivi, deque lacu fragiles effodiantur aquae? ipse, papyrifero qui non angustior amne miscetur vasto multa per ora freto, caeruleos ventis latices durantibus, Hister congelat et tectis in mare serpit aquis; quaque rates ierant, pedibus nunc itur, et undas frigore concretas ungula pulsat equi; perque novos pontes, subter labentibus undis, ducunt Sarmatici barbara plaustra boves. vix equidem credar, sed, cum sint praemia falsi nulla, ratam debet testis habere fidem: vidimus ingentem glacie consistere pontum, lubricaque inmotas testa premebat aquas, nec vidisse sat est; durum calcavimus aequor, undaque non udo sub pede summa fuit. si tibi tale fretum quondam, Leandre, fuisset, non foret augustae mors tua crimen aquae. tum neque se pandi possunt delphines in auras tollere; conantes dura coërcet hiems; et quamvis Boreas iactatis insonet alis, fluctus in obsesso gurgite nullus erit; inclusaeque gelu stabunt in marmore puppes, nec poterit rigidas findere remus aquas. vidimus in glacie pisces haerere ligatos, sed pars ex illis tum quoque viva fuit. sive igitur nimii Boreae vis saeva marinas, sive redundatas flumine cogit aquas, protinus aequato siccis Aquilonibus Histro invehitur celeri barbarus hostis equo; hostis equo pollens longeque volante sagitta vicinam late depopulatur humum. diffugiunt alii, nullisque tuentibus agros incustoditae diripiuntur opes, ruris opes parvae, pecus et stridentia plaustra, et quas divitias incola pauper habet. pars agitur vinctis post tergum capta lacertis, respiciens frustra rura Laremque suum: pars cadit hamatis misere confixa sagittis. nam volucri ferro tinctile virus inest. quae nequeunt secum ferre aut abducere, perdunt, et cremat insontes hostica flamma casas. tunc quoque, cum pax est, trepidant formidine belli, nec quisquam presso vomere sulcat humum, aut videt aut metuit locus hic, quem non videt, hostem; cessat iners rigido terra relicta situ. non hic pampinea dulcis latet uva sub umbra, nec cumulant altos fervida musta lacus. poma negat regio, nec haberet Acontius in quo scriberet hic dominae verba legenda suae. aspiceres heu loca felici non adeunda viro! ergo tam late pateat cum maximus orbis, haec est in poenam terra reperta meam!