Simon, quem vocitant Petrum, summus discipulus Dei, lucis forte sub exitu, cum vesper croceus rubet, curvam vulserat ancoram captans flamina linteis et transnare volens fretum, nox ventum movet obvium fundo qui mare misceat, iactatam quatiat ratem. clamor nauticus aethera plangens atque ululans ferit cum stridore rudentium, nec quidquam suberat spei mergendis prope naufragis, cum Christum procul aspicit pallens turba periculis calcantem pedibus mare, ac si per solidam viam siccum litus obambulet. Haec miracula ceteri vectores pavidi stupent, solus non trepidus Petrus agnoscit Dominum poli terraeque et maris invii, cuius omnipotentiae est plantis aequora subdere. tendit suppliciter manus, notum subsidium rogat. ast ille placide adnuens puppi ut desiliat iubet. iussis obsequitur Petrus, sed vestigia fluctibus summis tingere coeperat et lapsante gradu pedes pessum mergere lubricos. mortalem Deus increpat quod sit non stabili fide nec calcare fluentia nec Christum valeat sequi. tum dextra famulum levat sistitque et docet ingredi tergum per tumidum freti. sic me tuta silentia egressum dubiis loquax infert lingua periculis, non, ut discipulum Petrum, fidentem et merito et fide, sed quem culpa frequens levem volvat per freta naufragum. sum plane temerarius, qui noctis mihi conscius quam vitae in tenebris ago, puppem credere fluctibus tanti non timeam viri; quo nunc nemo disertior exultat, fremit, intonat, ventisque eloquii tumet: cui mersare facillimum est tractandae indocilem ratis, ni tu, Christe potens, manum dextro numine porrigas, facundi oris ut inpetus non me fluctibus obruat, sed sensim gradiens vadis insistam fluitantibus.