Inventor rutili, dux bone, luminis, qui certis vicibus tempora dividis, merso sole chaos ingruit horridum. lucem redde tuis, Christe, fidelibus. quamvis innumero sidere regiam lunarique polum lampade pinxeris, incussu silicis lumina nos tamen monstras saxigeno semine quaerere, ne nesciret homo spem sibi luminis in Christi solido corpore conditam, qui dici stabilem se voluit petram, nostris igniculis unde genus venit. pinguis quos olei rore madentibus lychnis aut facibus pascimus aridis, quin et fila favis scirpea floreis presso melle prius conlita fingimus. vivax flamma viget, seu cava testula sucum linteolo suggerit ebrio, seu pinus piceam fert alimoniam, seu ceram teretem stuppa calens bibit. nectar de liquido vertice fervidum guttatim lacrimis stillat olentibus, ambustum quoniam vis facit ignea imbrem de madido flere cacumine. splendent ergo tuis muneribus, Pater, flammis nobilibus 1 scilicet atria, absentemque diem lux agit aemula, quam nox cum lacero victa fugit peplo. sed quis non rapidi luminis arduam manantemque Deo cernat originem? Moses nempe Deum spinifero in rubo vidit conspicuo lumine flammeum. felix qui meruit sentibus in sacris caelestis solii visere principem, iussus nexa pedum vincula solvere ne sanctum involucris pollueret locum. hunc ignem populus sanguinis inclyti, maiorum meritis tutus et inpotens, suetus sub dominis vivere barbaris, iam liber sequitur longa per avia. qua gressum tulerant castraque caerulae noctis per medium concita moverant, plebem pervigilem fulgure praevio ducebat radius sole micantior. sed rex Niliaci litoris invido fervens felle iubet praevalidam manum in bellum rapidis ire cohortibus, ferratasque acies clangere classicum. sumunt arma viri seque minacibus accingunt gladiis, triste canit tuba. hic fidit iaculis, ille volantia praefigit calamis spicula Gnosiis. densetur cuneis turba pedestribus, currus pars et equos et volucres rotas conscendunt celeres, signaque bellica praetendunt tumidis clara draconibus. hic iam servitii nescia pristini gens Pelusiacis usta vaporibus tandem purpurei gurgitis hospita rubris litoribus fessa resederat. hostis dirus adest cum duce perfido, infert et validis proelia viribus. Moses porro suos in mare praecipit constans intrepidis tendere gressibus. praebent rupta locum stagna viantibus, riparum in faciem pervia sistitur circumstans vitreis unda liquoribus, dum plebs sub bifido permeat aequore. pubes quin etiam decolor asperis inritata odiis rege sub inpio Hebraeum sitiens fundere sanguinem audet se pelago credere concavo. ibant praecipiti turbine percita fluctus per medios agmina regia, sed confusa dehinc unda revolvitur in semet revolans gurgite confluo. currus tunc et equos telaque naufraga ipsos et proceres et vaga corpora nigrorum videas nare satellitum, arcis iustitium triste tyrannicae. quae tandem poterit lingua retexere laudes, Christe, tuas? qui domitam Pharon plagis multimodis cedere praesuli cogis iustitiae vindice dextera; qui pontum rabidis 1 aestibus invium persultare vetas, ut refluo in solo 2 securus pateat te duce transitus, et mox unda rapax ut voret inpios; cui ieiuna eremi saxa loquacibus exundant scatebris, et latices novos fundit scissa silex, quae sitientibus dat potum populis axe sub igneo. instar fellis aqua tristifico in lacu fit ligni venia mel velut Atticum, lignum est quo sapiunt aspera dulcius, nam praefixa cruci spes hominum viget. inplet castra cibus tunc quoque ninguidus, inlabens gelida grandine densius; his mensas epulis, hac dape construunt, quam dat sidereo Christus ab aethere. nec non imbrifero ventus anhelitu crassa nube leves invehit alites, quae, difflata in humum cum semel agmina fluxerunt, reduci non revolant fuga. haec olim patribus praemia contulit insignis pietas numinis unici, cuius subsidio nos quoque vescimur pascentes dapibus pectora mysticis. fessos ille vocat per freta saeculi discissis populum turbinibus regens, iactatasque animas mille laboribus iustorum in patriam scandere praecipit. illic purpureis tecta rosariis omnis fragrat humus caltaque pinguia et molles violas et tenues crocos fundit fonticulis uda fugacibus. illic et gracili balsama surculo desudata fluunt, raraque cinnama spirant, et folium, fonte quod abdito praelambens fluvius portat in exitum. felices animae prata per herbida concentu pariles suave sonantibus hymnorum modulis dulce canunt melos, calcant et pedibus lilia candidis. sunt et spiritibus saepe nocentibus poenarum celebres sub Styge feriae illa nocte, sacer qua rediit Deus stagnis ad superos ex Acherunticis, non sicut tenebras de face fulgida surgens Oceano Lucifer inbuit, sed terris Domini de cruce tristibus maior sole novum restituens diem. marcent suppliciis Tartara mitibus, exultatque sui carceris otio functorum 1 populus liber ab ignibus, nec fervent solito flumina sulphure. nos festis trahimus per pia gaudia noctem conciliis votaque prospera certatim vigili congerimus prece, extructoque agimus liba sacrario. pendent mobilibus lumina funibus, quae suffixa micant per laquearia, et de languidulis fota natatibus lucem perspicuo flamma iacit vitro. credas stelligeram desuper aream ornatam geminis stare trionibus, et qua bosphoreum temo regit iugum passim purpureos spargier hesperos. o res digna, Deus, 2 quam tibi roscidae noctis principio grex tuus offerat, lucem, qua tribuis nil pretiosius, lucem, qua reliqua praemia cernimus. tu lux vera oculis, lux quoque sensibus, intus tu speculum, tu speculum foris; lumen quod famulans offero, suscipe, tinctum pacifici chrismatis unguine, per Christum genitum, summe Pater, tuum in quo visibilis stat tibi gloria, qui noster Dominus, qui tuus unicus spirat de patrio corde Paraclitum. per quem splendor, honos, laus, sapientia, maiestas, bonitas et pietas tua regnum continuat numine triplici, texens perpetuis saecula saeculis.