Lucani proprium diem frequentet, quisquis collibus Isthmiae Diones docto pectora concitatus oestro pendentis bibit ungulae liquorem. ipsi, quos penes est honor canendi, vocalis citharae repertor Arcas et tu Bassaridum rotator Euhan et Paean et Hyantiae sorores, laetae purpureas novate vittas, crinem comite, candidamque vestem perfundant hederae recentiores. docti largius evagentur amnes, et plus Aoniae virete silvae, et, si qua patet aut sertis mollibus expleatur umbra. centum Thespiacis odora lucis stent altaria victimaeque centum, quas Dirce lavat aut alit Cithaeron: Lucanum canimus, favete linguis, vestra est ista dies, favete, Musae, dum qui vos geminas tulit per artes, et vinctae pede vocis et solutae. Romani colitur chori sacerdos. Felix—heu nimis!—et beata tellus, quae pronos Hyperionis meatus summis Oceani vides in undis stridoremque rotae cadentis audis, quae Tritonidi unctis, Baetica, provocas trapetis: Lucanum potes imputare terris! hoc plus quam Senecam dedisse mundo aut dulcem generasse Gallionem. attollat refluos in astra fontes Graio nobilior Melcte Baetis 2; Baetim, Mantua, provocare noli. Natum protinus atque humum per ipsam primo murmure dulce vagientem blando Calliope sinu recepit, tum primum posito remissa luctu longos Orpheos exuit dolores et dixit: ‘puer o dicate Musis, longaevos cito transiture vates, non tu flumina nec greges ferarum nec plectro Getieas movebis ornos, sed septem iuga Martiumque Thybrim et doctos equites et eloquente cantu purpureum trabes senatum, nocturnas alii Phrygum ruinas et tardi reducis vias Ulixis et puppem temerariam Minervae, trita vatibus orbita, sequantur: tu carus Latio memorque gentis carmen fortior exseris togatum. ac primum teneris adhuc in annis hides et supplex Priami potentis aurum, et sedes reserabis inferorum, ingratus Nero dulcibus theatris et noster tibi proferetur Orpheus. dices culminibus Remi vagantis infandos domini nocentis ignes. hinc castae titulum decusque Pollae- iocunda dabis adlocutione. mox coepta generosior iuventa albos ossibus Italis Philippos et Pharsalica bella detonabis, convulsum libertate gravem pia Catonem et gratum popularitate Magnum. tu Pelusiaci scelus Canopi deflebis pius et Pharo cruenta Pompeio dabis altius sepulcrum. haec primo iuvenis canes sub aevo, ante annos Culicis Maroniani. cedet Musa rudis ferocis Enni et docti furor arduus Lucreti, et qui per freta duxit Argonautas, et qui corpora prima transfigurat. quid maius loquar? ipsa te Latinis Aeneis venerabitur canentem. nec solum dabo carminum nitorem, sed taedis genialibus dicabo doctam atque ingenio tuo decoram, qualem blanda Venus daretque Iuno forma, simplicitate, comitate, censu, sanguine, gratia, decore, et vestros hymenaeon ante postes festis cantibus ipsa personabo. o saevae nimium gravesque Parcae! o numquam data longa fata summis! cur plus, ardua, casibus patetis? cur saeva vice magna non senescunt? sic natum Nasamonii Tonantis post ortus obitusque fulminatos angusto Babylon premit sepulcro. sic fixum Paridis manu frementis Peliden Thetis horruit cadentem. sic ripis ego murmurantis Hebri non mutum caput Orpheos sequebar. sic et tu—rabidi nefas tyranni!—iussus praecipitem subire Lethen, dum pugnas canis arduaque voce das solacia grandibus sepulcris, —o dirum scelus! o scelus!—tacebis.’ sic fata est leviterque decidentes abrasit lacrimas nitente plectro. At tu, seu rapidum poli per axem Famae curribus arduis levatus, qua surgunt animae potentiores, terras despicis et sepulcra rides; seu pacis merito nemus reclusi felix Elysii tenes in oris, quo Pharsalica turba congregatio, et te nobile carmen insonantem Pompei comitantur et Catones, seu noscis audis verbera pallidumque visa matris lampade respicis Neronem, adsis lucidus et vocante Polla unum, quaeso, diem deos silentum exores: solet hoc patere limen ad nuptas redeuntibus maritis. haec te non thiasis procax dolosis falsi numinis induit figura, ipsum sed colit et frequentat ipsum imis altius insitum medullis, ac solacia vana vultus, qui simili notatus auro stratis praenitet incubatque somno securae. procul hinc abite, Mortes: haec vitae genialis est origo. cedat luctus atrox genisque manent iam dulces lacrimae dolorque festus, quicquid fleverat ante, nunc adoret.