Ite, comae, facilemque precor transcurrite pontum, ite coronato recubantes molliter auro; ite, dabit cursus mitis Cytherea secundos placabitque notos, fors et de puppe timenda transferet inque sua ducet super aequora concha. accipe laudatos, iuvenis Phoebeie, crines, quos tibi Caesarem donat puer, accipe laetus intonsoque ostende patri, sine dulce nitentes comparet atque diu fratris putet esse Lyaei. forsan et ipse comae numquam labentis honorem praemetet atque alio clusum tibi ponet in auro. Pergame, pinifera multum felicior Ida! illa licet sacrae placeat sibi nube —nempe dedit superis illum, quem turbida semper Iuno videt refugitque manum nectarque recusat—, at tu grata deis pulchroque insignis alumno misisti Latio, placida quem fronte ministrum Iuppiter Ausonius pariter Romanaque Iuno aspiciunt et uterque probant, nec tanta potenti terrarum domino divum sine mente voluptas. Dicitur Idalios Erycis de vertice lucos dum petit et molles agitat Venus aurea cygnos, Pergameas intrasse domos, ubi maximus aegris auxiliator adest et festinantia sistens fata salutifero mitis deus incubat angui. hic puerum egregiae praeclarum sidere formae ipsius ante dei ludentem conspicit aras. ac primum subita paulum decepta figura natorum de plebe putat; sed non erat illi arcus et ex umeris nullae fulgentibus umbrae. miratur puerile decus vultumque comasque aspiciens tune Ausonias ait ‘ibis ad arces, neglectus Veneri? tu sordida tecta iugumque servitii vulgare feres? procul absit: ego isti, quem meruit, formae dominum dabo. vade age mecum, vade, puer: ducam volucri per sidera curru donum immane duci; nec te plebeia manebunt iura: Palatino famulus deberis amori, nil ego, nil, fateor, toto tam dulce sub orbe aut vidi aut genui, cedet tibi Latmius Sangariusque puer quemque irrita fontis imago et sterilis consumpsit amor. te caerula Nais mallet et adprensa traxisset fortius urna. tu, puer, ante omnis; solus formosior ille, cui daberis.’ sic orsa leves secum ipsa per auras tollit olorinaque iubet considere biga. nec mora. iam Latii montes veterisque penates Evandri, quos mole nova pater inclitus orbis excolit et summis aequat Germanicus astris. tunc propior iam cura deae, quae forma capillis optima, quae vestis roseos accendere vultus apta, quod in digitis, collo quod dignius aurum. norat caelestis oculos ducis ipsaque taedas iunxerat et plena dederat conubia dextra: sic ornat crines, Tyrios sic fundit amictus, dat radios ignemque suum. cessere priores deliciae famulumque greges; hic pocula magno prima duci murrasque graves crystallaque portat candidiore manu: crescit nova gratia Baccho. Care puer superis, qui praelibare verendum nectar et ingentem totiens contingere dextram electus, quam nosse Getae, quam tangere Persae Armeniique Indique petunt! o sidere dextro edite, multa tibi divum indulgentia favit! olim etiam, ne prima genas lanugo nitentes carperet et pulchrae fuscaret gratia formae, ipse deus patriae celsam trans aequora liquit Pergamon. haud ulli puerum mollire potestas credita, sed tacita iuvenis Phoebeius arte leniter haud ullo concussum vulnere corpus de sexu transire iubet, tamen anxia curis mordetur puerique timet Cytherea dolores, nondum pulchra ducis clementia coeperat ortu intactos servare mares; nunc frangere sexum atque hominem mutare nefas, gavisaque solos quos genuit natura videt, nec lege sinistra ferre timent famulae natorum pondera matres. Tu quoque nunc iuvenis, genitus si tardius esses, umbratusque genas et adultos fortior artus, non unum gaudens Phoebea ad limina munus misisses; patrias nunc solus crinis ad oras naviget. hunc multo Paphie saturabat amomo, hunc nova tergemina pectebat Gratia dextra; huic et purpurei cedet coma saucia Nisi, et quam Sperchio tumidus servabat Achilles. ipsi, cum primum niveam praecerpere frontem decretum est umerosque manu nudare nitentes, adcurrunt teneri Paphia cum matre volucres expediuntque comas et Serica pectore ponunt pallia, tunc iunctis crinem incidere sagittis atque auro gemmisque locant, rapit ipsa cadentem mater et arcanos iterat Cytherea liquores. tunc puer e turba, manibus qui forte supinis nobile gemmato speculum portaverat auro, ‘hoc quoque demus," ait; " patriis nec gratius ullum munus erit templis ipsoque potentius auro. tu modo fige aciem et vultus hic usque relinque.’ sic ait et speculum reclusit imagine rapta. At puer egregius tendens ad sidera palmas, ‘his mihi pro donis, hominum mitissime custos, si merui, longa dominum renovare iuventa atque orbi servare velis! hoc sidera mecum, hoc undae terraeque rogant, eat, oro, per annos Iliacos Pyliosque simul, propriosque penates gaudeat et secum Tarpeia senescere templa.’ sic ait et motas miratur Pergamos aras.